M.K. i Inni przeciwko Francji

Niewykonanie przez państwo nakazów wydanych przez sędziego ds. pilnych spraw Sądu Administracyjnego w sprawie zapewnienia tymczasowego zakwaterowania pewnej liczbie osób bezdomnych i szczególnie bezbronnych stanowiło naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji – wyrok ETPC z 8.12.2022 r. w sprawie M.K. i Inni przeciwko Francji (skargi nr 34349/18, 34638/18 i 35047/18); jednogłośnie:

naruszenie art. 6 ust. 1 (prawo dostępu do sądu ) Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.

Sprawa dotyczyła osób ubiegających się o azyl, które nie miały zakwaterowania w czasie postępowania, ponieważ nie zapewniono im dostępu do specjalistycznych ośrodków recepcyjnych lub tymczasowego zakwaterowania. Sędzia sądu administracyjnego ds. spraw pilnych, do którego się zwrócili, nakazał państwu znalezienie im tymczasowego zakwaterowania. Skarżący podnieśli zarzut, że pomimo nakazów uwzględnienia ich wniosków i postępowań wszczętych przez nich na poziomie krajowym w tym celu, państwo nie wykonało orzeczeń sądowych wydanych na ich korzyść. Zarzucili naruszenie Artykułu 6 ust. 1 Konwencji.

Trybunał uznał, że decyzja o przyznaniu lub odmowie przyznania tymczasowego zakwaterowania stanowiła prawo obywatelskie i orzekł, że zastosowanie ma artykuł 6 ust. 1 Konwencji. Trybunał zauważył, że Rząd, który utrzymywał, że obiekty recepcyjne w departamencie Haute-Garonne były przepełnione, zwłaszcza w lipcu 2018 r., oraz że nie było wystarczających środków na pokrycie kosztów zakwaterowania w hotelu, nie wykazał przed Trybunałem złożoności postępowania w celu wykonania nakazów na korzyść skarżących. Zauważył ponadto, że skarżący byli szczególnie sumienni w swoich staraniach o zapewnienie wykonania nakazów. Ponadto prefekt, który reprezentował państwo w departamencie, nie dostarczył wyjaśnień żądanych przez Sąd Administracyjny na administracyjnym etapie postępowania egzekucyjnego i nie odpowiedział na prośby skarżących, ani też nie wykonał przedmiotowych zarządzeń do czasu wskazania przez Trybunał środków tymczasowych. Dopiero wtedy skarżącym zapewniono zakwaterowanie. Trybunał, po zwróceniu uwagi na bierną postawę właściwych organów administracyjnych w zakresie wykonywania orzeczeń Sądu Administracyjnego, zwłaszcza w kontekście sporów dotyczących ochrony godności ludzkiej osób znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji, uznał, że doszło do naruszenia art. 6 ust. 1 Konwencji.

M.A.M. przeciwko Szwajcarii

Wydalenie do Pakistanu obywatela tego kraju, który nawrócił się na chrześcijaństwo w Szwajcarii, groziło naruszeniem jego praw wynikających z Konwencji – wyrok ETPC z 26.04.2022 r. w sprawie M.A.M. przeciwko Szwajcarii (skarga nr 29836/20)

Sprawa dotyczyła ewentualnego wydalenia skarżącego do Pakistanu. AM jest obywatelem Pakistanu, który przeszedł z islamu na chrześcijaństwo podczas pobytu w Szwajcarii, gdzie przybył w 2015 roku i gdzie jego wniosek o azyl został odrzucony.

Jednogłośnie: w przypadku wykonania decyzji o wydaleniu skarżącego do Pakistanu doszłoby do naruszenia art. 2 (prawo do życia) i art. 3 (zakaz tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania) Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, wobec braku oceny ryzyka, na jakie narażony był skarżący ze względu na ogólną sytuację chrześcijańskich nawróconych w Pakistanie oraz jego własną sytuację osobistą.

Trybunał orzekł, że ocena przez władze szwajcarskie zagrożenia dla skarżącego w związku z jego nawróceniem na chrześcijaństwo w przypadku wydalenia do Pakistanu była niewystarczająca, aby podtrzymać odrzucenie jego wniosku o azyl, także biorąc pod uwagę, że nie był reprezentowany przez prawnika na każdym etapie postępowania krajowego. Stwierdził ponadto, że skarżący wykazał, że jego wniosek o azyl, który był oparty na jego nawróceniu, powinien był zostać zbadany bardziej szczegółowo przez władze krajowe, które w szczególności powinny były wziąć pod uwagę wszelkie możliwe zmiany w ogólnej sytuacji nawróconych chrześcijan w Pakistanie oraz szczególne okoliczności sprawy skarżącego.

Trybunał zdecydował również, zgodnie z Regułą 39 Regulaminu Trybunału (środki tymczasowe), że w interesie prawidłowego toku postępowania pożądane jest, aby skarżący nie został wydalony do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Sy przeciwko Włochom

Wielokrotne naruszenia Konwencji w sprawie pozbawienia wolności w zwykłym zakładzie karnym skarżącego cierpiącego na zaburzenia psychiczne, pomimo orzeczeń sądów krajowych nakazujących przeniesienie go do zakładu karnego w celu wykonania środków zapobiegawczych – wyrok ETPC z 24.1.2022 r.  w sprawie Sy przeciwko Włochom (skarga nr 11791/20); jednogłośnie:

naruszenie Artykułu 3 (zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania) Europejskiej Konwencji Praw Człowieka;

brak naruszenia art. 5 ust. 1 (prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego) dotyczącego okresu pozbawienia wolności od 2 grudnia 2018 r. do 20 maja 2019 r.;

naruszenie art. 5 ust. 1 dotyczącego okresu pozbawienia wolności od 21 maja 2019 r. do 10 maja 2020 r.;

naruszenie Artykułu 5 ust. 5 (prawo do odszkodowania);

naruszenie art. 6 ust. 1 (prawo do rzetelnego procesu sądowego); naruszenie art. 34 (prawo do skargi indywidualnej).

Sprawa dotyczyła faktu, że skarżący, cierpiący na zaburzenia osobowości i zaburzenia afektywne dwubiegunowe, przebywał w areszcie w zwykłym zakładzie karnym pomimo orzeczeń sądów krajowych stwierdzających, że jego stan zdrowia psychicznego nie da się pogodzić z takim pozbawieniem wolności i nakazujących przeniesienie go do Ośrodka Pomocy egzekwowania środków zapobiegawczych (REMS), a później do więziennej służby psychiatrycznej.

Trybunał zauważył, że pomimo jasnych, jednoznacznych oświadczeń sądu krajowego stan psychiczny skarżącego był niezgodny z pozbawieniem wolności w zakładzie karnym oraz że przebywał on w zwykłym zakładzie karnym przez prawie dwa lata. Nie skorzystał z żadnej ogólnej strategii terapeutycznej leczenia swojego zaburzenia, na tle złych warunków przetrzymywania. Trybunał wskazał, że w dniu 21 stycznia 2019 r. sędzia wykonujący wyroki w Rzymie zarządził natychmiastowe przeniesienie skarżącego do ośrodka w celu wykonania środków zapobiegawczych na okres jednego roku. Następnie Departament Administracji Więziennej bezskutecznie wysłał dużą liczbę wniosków o przyjęcie do REMS w regionie Lacjum i poza nim. Trybunał zauważył, że w świetle takich odmów władze krajowe nie utworzyły nowych miejsc REMS ani nie znalazły alternatywnego rozwiązania. Jak Trybunał podkreślał przy kilku okazjach w przeszłości, rządy powinny organizować swoje systemy więzienne w taki sposób, aby zapewnić poszanowanie godności osadzonych, niezależnie od trudności finansowych lub logistycznych. Trybunał uznał zatem, że w przypadku braku miejsca REMS na rządzie włoskim spoczywał obowiązek znalezienia odpowiedniego alternatywnego rozwiązania, jak w rzeczywistości wyraźnie stwierdził Trybunał w swoim środku tymczasowym wydanym na podstawie Reguły 39.

B i C przeciwko Szwajcarii

 

Szwajcarskie władze nie oceniły ryzyka powrotu homoseksualisty do Gambii – wyrok ETPC z 17.11.2020 r. w sprawie B i C przeciwko Szwajcarii (skargi nr 43987/16 and 889/19)

Sprawa dotyczyła pary homoseksualnej. Jeden z partnerów miał zostać wydalony do Gambii po odrzuceniu wniosku jego partnera o łączenie rodzin. Zarzucał, że istniało ryzyko złego traktowania w razie powrotu

W dzisiejszym wyroku – jednomyślnie:

Naruszenie art. 3 (zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania) Konwencji jeśli pierwszy skarżący zostanie deportowany do Gambii na podstawie krajowej decyzji w jego sprawie.

Trybunał uznał, że penalizacja homoseksualizmu nie była wystarczająca dla stwierdzenia niezgodności powrotu z Konwencją. Trybunał stwierdził jednak, że szwajcarskie władze nie oceniły odpowiednio ryzyka złego traktowania pierwszego skarżącego jako homoseksualisty w Gambii oraz dostępności państwowej ochrony przed zagrożeniem złego traktowania przed podmioty niepaństwowe. Kilka niezależnych podmiotów zauważyło, że władze gambijskie nie chciały zapewnić ochrony osobom LGBTI. Trybunał dodatkowo uznał, że wskazania dla rządu pod Regułą 39 Regulaminu Trybunału nadal pozostają w mocy zanim niniejszy wyrok stanie się ostateczny.

M.K. i Inni p. Polsce

Wydalenie przez Polskę Czeczenów na Białoruś bez rozpoznania wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej naruszyło Konwencję – wyrok ETPC z 23.7.2020 r. w sprawie M.K. i Inni p. Polsce (skargi nr 40503/17, 42902/17 oraz 43643/17)

Sprawa dotyczyła powtarzających się odmów polskiej Straży Granicznej na granicy z Białorusią przyjęcia skarżących przybyłych z Czeczenii, którzy zwrócili się o udzielenie ochrony międzynarodowej.

Jednomyślnie:

Naruszenie art. 3 (zakaz tortur oraz nieludzkiego lub poniżającego traktowania) Konwencji.

Naruszenie art. 4 Protokołu Nr 4 (zakaz zbiorowych wydaleń cudzoziemców) do Konwencji.

Naruszenie art. 13 (prawo do skutecznego środka odwoławczego) Konwencji w zw. z art. 3 i art. 4 Protokołu Nr 4 do Konwencji.

Naruszenie art. 34 (prawo do skargi indywidualnej) Konwencji.

Trybunał wskazał, że skarżący wielokrotnie próbowali przekroczyć granicę polsko-białoruską w Terespolu i nie było w tym zakresie żadnych wątpliwości mimo przeciwnych twierdzeń polskich władz i chcieli uzyskać ochronę międzynarodową. Tymczasem Straż Graniczna ciągle zawracała ich na Białoruś bez odpowiedniego rozpoznania ich wniosków. Dodatkowo rząd zignorował środki tymczasowe wydane przez Trybunał celem zapobieżenia wydalenia cudzoziemców, którzy wskazywali, że istniało poważne ryzyko deportowania do kraju, w którym groziłoby im niebezpieczeństwo i traktowanie niezgodne z Konwencją. Polska wykazała trwałą praktykę zawracania ludzi na Białoruś w takich okolicznościach – taka polityka doprowadziła do zbiorowego wydalania cudzoziemców. Biorąc pod uwagę odmowę władz wykonania środków tymczasowych Trybunału, Polska również nie wykonała swoich obowiązków wynikających z Konwencji.

D i Inni p. Rumunii

Wydalenie skazanego irackiego przemytnika imigrantów nie naruszyłoby Konwencji, ale nie miał dostępu do środka zawieszającego – wyrok ETPC z 14.1.2020 r. w sprawie D i Inni p. Rumunii (skarga nr 75953/16)

Sprawa dotyczyła nakazu deportacji do Iraku Irakijczyka po jego skazaniu w Rumunii za ułatwienie wkroczenia do Rumunii osób zaangażowanych w działalność terrorystyczną (czyn przemytu imigrantów).

Jednomyślnie:

- nie doszłoby do naruszenia art. 2 (prawo do życia) i 3 (zakaz tortur i nieludzkiego lub poniżającego traktowania) Konwencji gdyby nakaz wydalenia skarżącego do Iraku został wykonany;

- naruszenie art. 13 (prawo do skutecznego środka odwoławczego) Konwencji w związku z art. 2 i 3.

Trybunał uznał, że materiał dowodowy dostarczony przez D. zawierał bardzo mało informacji o indywidualnych okolicznościach sprawy i nie wykazał w praktyce, że istniał bezpośredni związek między jego skazaniem w Rumunii i prawdopodobieństwem złego traktowania w Iraku niezgodnego z art. 2 i 3 Konwencji. Działania, za które D został skazany w Rumunii nie miały miejsca na terytorium Iraku i nie miały bezpośredniego związku z terroryzmem. Nie istniały więc poważne ani udowodnione podstawy aby wierzyć, że w razie powrotu do Iraku, D. byłby narażony na poważne ryzyko poddania traktowaniu niezgodnemu z art. 2 i 3 Konwencji.

Trybunał zauważył, że środki dostępne skarżącemu, aby zakwestionować nakaz deportacji nie miały skutku zawieszającego, co było niezgodne z orzecznictwem ETPC pod art. 13. Trybunał uznał, że skargi pod art. 6 (prawo do rzetelnego procesu sądowego) i 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego) Konwencji były oczywiście bezzasadne.

Trybunał zdecydował kontynuować wskazanie rządowi (Reguła 39 Regulaminu Trybunału) nie wydalanie D do Iraku do czasu, gdy wyrok stanie się prawomocny albo Trybunał wyda inne rozstrzygnięcie w tym zakresie.

O.D. przeciwko Bułgarii

Były syryjski żołnierz narażony byłby na niebezpieczeństwo złego traktowania i naruszenie jego prawa do życia w razie wydalenia do Syrii – wyrok ETPC z 10.10.2019 r. w sprawie O.D. przeciwko Bułgarii (skarga nr 34016/18);

Sprawa dotyczyła nakazu bułgarskich władz wydalenia do Syrii byłego syryjskiego żołnierza na tej podstawie, że stanowił zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego

ETPC orzekł jednomyślnie:

Wydalenie O.D. do Syrii stanowiłoby naruszenie Artykułu 2 (prawo do życia) i Artykułu 3 (zakaz tortur oraz nieludzkiego lub poniżającego traktowania) Konwencji;

Naruszenie Artykułu 13 (prawo do skutecznego środka odwoławczego) w związku z Artykułami 2 i 3 Konwencji.

Trybunał stwierdził w szczególności, że biorąc pod uwagę sytuację w Syrii oraz indywidualne zagrożenie dla skarżącego, jego powrót do Syrii nie mógł być uznany za bezpieczny.

Trybunał również uznał, że skarżący nie miał dostępu do skutecznego środka odwoławczego z uwagi na to, że jego wniosek o zawieszenie wykonania nakazu wydalenia został dorzucony na tej podstawie, że stanowił zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego oraz że postępowanie dotyczące jego wniosku o status uchodźcy czy status humanitarny nie zmierzało do kontroli zgodności z prawem nakazu wydalenia czy też jego skutków w związku ze skargami dotyczącymi prawa do życia oraz prawa do nie bycia poddanym złemu traktowaniu.

Trybunał zdecydował wskazać rządowi, zgodnie z Regułą 39 Regulaminu Trybunału, że O.D. nie powinien zostać wydalony.

Rustavi 2 Broadcasting Company Ltd i Inni przeciwko Gruzji

Brak stronniczości sędziego czy też naruszenia gwarancji rzetelnego procesu w sprawie własności kanału telewizyjnego - wyrok ETPC z 18.7.2019 r. w sprawie Rustavi 2 Broadcasting Company Ltd i Inni przeciwko Gruzji (skarga nr 16812/17)

Sprawa dotyczyła sporu o własność nad prywatnym kanałem telewizji Rustavi 2 - pierwszym skarżącym w sprawie. Spór doprowadził do orzeczenia Sądu Najwyższego Gruzji z marca 2017 r., stwierdzającego, że były właściciel stacji Rustavi 2 został zmuszony do oddania kanału telewizyjnego oraz że aktualni właściciele, drugi i czwarty skarżący w sprawie, nie byli więc osobami trzecimi - nabywcami w dobrej wierze. W toku procesu, aktywa spółki oraz wszystkie udziały w spółce zostały zamrożone. 

W sprawie przed ETPC aktualni właściciele Rustavi 2 zarzucali w szczególności brak niezależności oraz bezstronności sędziów rozpoznających sprawę. 

W wyroku ETPC orzekł 6 głosami do 1:

Brak naruszenia Artykułu 6 ust. 1 (prawo do rzetelnego procesu sądowego przed niezależnym oraz bezstronnym sądem) Konwencji w zakresie sędziego orzekającego w I instancji;

jednomyślnie:

Brak naruszenia Artykułu 6 ust. 1 Konwencji w zakresie sędziego orzekającego w postępowaniu apelacyjnym;

6 głosami do 1:

Brak naruszenia Artykułu 6 ust. 1 Konwencji w zakresie składu sądu orzekającego w sprawie w czasie postępowania kasacyjnego przed Sądem Najwyższym.

Trybunał uznał w szczególności, że wszystkie zarzuty stronniczości były nieuzasadnione oraz nieprzekonujące. Zaangażowani Dyrektora Generalnego Rustavi 2 w postępowanie dyscyplinarne przeciwko Prezes Sądu Najwyzszego kilka lat przed procesem, prowadzące do jej zwolnienia ze stanowiska sędziego w tamtym czasie, stanowił wiarygodne roszczenie braku bezstronności.

Mimo to, Sąd Najwyższy skrupulatnie ocenił wszelkie zagrożenia w tym zakresie oraz przekonująco rozwiał je w szeroko uzasadnionym orzeczeniu. 

Dochodząc do tych wniosków, Trybunał wziął pod uwagę w szczególności, że właściciele Rustavi 2 systematycznie wnosili bezzasadne wnioski o wyłączenie przeciwko różnym sędziom w każdej z 3 instancji, co mogło wynikać z próby sparaliżowania wymiaru sprawiedliwości, podczas gdy Dyrektor Generalny Rustavi 2 dokonywał bezzasadnych i ostrych ataków w mediach przeciwko sędziom krajowym zaangażowanych w orzekanie w procesie, a także przeciwko gruzińskiemu sądownictwu w ogóle.

Trybunał jednomyślnie odrzucił skargę jako niedopuszczalną w zakresie pozostałych zarzutów właścicieli Rustavi 2 (drugiego i czwartego skarżącego) jaki i tych wniesionych przez Rustavi 2 (pierwszy skarżący), a w szczególności zarzuty, że postępowanie zmierzało do uciszenia przez spółkę Skarbu Państwa stacji telewizyjnej.

Biorąc pod uwagę te ustalenia co do dopuszczalności, Trybunał zdecydował się znieść środki tymczasowego zgodnie z Regułą 39 Regulaminu Trybunału, wskazując gruzińskiemu rządowi, że powinien m.in. zawiesić egzekucję orzeczenia z marca 2017 r.

Tydzień 5 - M.A. przeciwko Francji

Wydalenie do Algierii: Trybunał stwierdza naruszenie ale nie przyznaje odszkodowania - wyrok ETPC z 1.2.2018 r. w sprawie M.A. przeciwko Francji (skarga nr 9379/15); 6 głosami do 1: naruszenie Artykułu 3 (zakaz tortur oraz nieludzkiego lub poniżającego traktowania) Konwencji; naruszenie Artykułu 34 (prawo do skargi indywidualnej) Konwencji. 

Sprawa dotyczyła wydalenia do Algierii Algierczyka skazanego we Francji za udział w organizacji terrorystycznej.  

Trybunał uznał w szczególności, że wydalenie skarżącego, o którego skazaniu za czyny terrorystyczne władze algierskie wiedziały, naraziło go na poważne i realne niebezpieczeństwo traktowania sprzecznego z Artykułem 3 Konwencji. Powyższe ryzyko zostało szczegółowo opisane w raporcie Komitetu Przeciwko Torturom i kilku organizacji pozarządowych wskazującym na alarmującą sytuację w Algierii. Trybunał zauważył, że władze francuskie przygotowały wydalenie skarżącego do Algierii w ten sposób, że miało ono miejsce siedem godzin po poinformowaniu o tym skarżącego. W ten sposób umyślnie stworzyły sytuację, w której skarżący miał mieć duże problemy ze złożeniem wniosku o środek tymczasowy do Trybunału i obniżyły poziom ochrony zgodnie z Artykułem 3 Konwencji.

Trybunał potwierdził, że jest świadomy stopnia niebezpieczeństwa jakie terroryzm stanowi dla społeczeństwa oraz że uzasadnionym przez państwa - strony było podjęcie odpowiednich kroków mających na celu powstrzymanie tych, którzy brali udział w działaniach terrorystycznych. 

Tydzień 2 - Sharxhi i Inni przeciwko Albanii

Wywłaszczenie i rozbiórka mieszkań w albańskim mieście na wybrzeżu wbrew zarządzeniu tymczasowemu sądu naruszyło Konwencję - wyrok ETPC z 11.1.2018 r. w sprawie Sharxhi i Inni przeciwko Albanii (skarga nr 10613/16); jednomyślnie: naruszenie Artykułu 6 ust. 1 (prawo do rzetelnego procesu sądowego), naruszenie Artykułu 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego oraz mieszkania), naruszenie Artykułu 1 Protokołu 1 (ochrona własności) w związku z Artykułem 13 (prawo do skutecznego środka odwoławczego) Konwencji.

Sprawa dotyczyła rozbiórki mieszkań oraz siedzib przedsiębiorstw w albańskim mieście na wybrzeżu - Vlora.

Skarżący, właściciele mieszkań, skarżyli się w szczególności na zajęcie, wywłaszczenie oraz rozbiórkę ich nieruchomości w ciągu jednego miesiąca 2013 r., pomimo zarządzenia sądu nakazującego władzom powstrzymanie się od podejmowania jakichkolwiek działań mogących naruszyć ich prawa własności. 

Podobnie jak sądy krajowe, Trybunał uznał, że nie istniała podstawa prawna dla działań policji polegających na otoczeniu i zajęciu budynku skarżących, a następnie odmówieniu im dostępu do niego dopóki nie udowodnili własności i tożsamości. Podobnie, cała procedura wywłaszczeniowa oraz zmierzająca do rozbiórki budynku, prowadzona naprędce i w totalnym braku poszanowania dla zarządzenia sądu, była bezprawna. Trybunał podkreślił, że działania władz nie były zgodne z zasadą rządów prawa w demokratycznym społeczeństwie i nie respektowały podstawowych praw ani wolności zagwarantowanych Konwencją. Pomimo skorzystania przez skarżących z dostępnych im środków prawnych, nadal nie otrzymali żadnych odszkodowań za bezprawne zajęcie ich budynku. Pomimo przyznania im ponad 11 milionów euro decyzją Wojewódzkiego Sądu Odwoławczego za bezprawne wywłaszczenie i zniszczenie, postępowanie egzekucyjne w celu wykonania tej decyzji pozostaje zawieszone przed Sądem Najwyższym od 2015 r. Skarżący nie mieli więc żadnego skutecznego środka przed sądami krajowymi. Co do słusznego zadośćuczynienia zgodnie z art. 41 Konwencji, pomimo trwania postępowania krajowego, Trybunał stwierdził, że skarżącym należy się odszkodowanie przyznane już przez sąd apelacyjny powiększone o odsetki w wysokości ponad 13 milionów euro. 

Tydzień 2 - Kebe i Inni przeciwko Ukrainie

Straż graniczna bezprawnie uniemożliwiła złożenie wniosku o azyl – wyrok ETPC z 12 stycznia 2017 r. w sprawie Kebe i Inni przeciwko Ukrainie (12552/12); jednomyślnie: naruszenie Artykułu 13 (prawo do skutecznego środka odwoławczego) w związku z Artykułem 3 (zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania) Konwencji; oraz brak naruszenia Artykułu 3 Konwencji.

Sprawa dotyczyła próby uzyskania przez skarżących azylu na Ukrainie. Skarżący zarzucali, że kiedy wpłynęli do portu w Mikołajowie na Ukrainie, straż graniczna uniemożliwiła ich wjazd na Ukrainę, powstrzymała przed złożeniem wniosków o azyl oraz naraziło na złe traktowanie w krajach ich pochodzenia zmuszając ich do pozostania na statku (który wracał do Arabii Saudyjskiej). Zarzucali również brak możliwości uruchomienia procedury krajowej w sprawach swoich wniosków. Trybunał skreślił z listy spraw skargi dwóch skarżących, z których jeden zmarł w toku postępowania (a nikt z rodziny nie przystąpił do sprawy) a drugi zerwał kontakt ze swoim prawnikiem w 2014 r. W sprawie trzeciego skarżącego, Trybunał nie uznał za uzasadniony jego skargi odnośne złego traktowania. Trybunał wskazał, że po zarządzeniu środka tymczasowego w marcu 2012 r., skarżący mógł opuścić statek oraz wystąpić o azyl na Ukrainie. Mimo to, Trybunał doszedł do przekonania, że doszło do naruszenia prawa skarżącego do skutecznego środka odwoławczego określonego w Artykule 13 Konwencji. Przed interwencją Trybunału, straż graniczna uniemożliwiła mu zejście na ląd. Powyższe naraziło go na wydalenie z Ukrainy w każdym czasie – bez rozpoznania przez władze jego skargi na potencjalne złe traktowanie. 

Tydzień 38 - Kondrulin przeciwko Rosji

Prawnicy osadzonego, który skarżył się na niewłaściwe warunki opieki medycznej mieli prawo kontynuowania jego sprawy przed ETPCz po jego śmierci – Sprawa Kondrulin przeciwko Rosji (12987/15) jednomyślnie: naruszenie Artykułu 34 (prawo do skargi indywidualnej) Konwencji w związku z zaniechaniem wprowadzenia przez państwo żądanego przez Trybunał środka tymczasowego niezależnego zbadania skarżącego oraz naruszenie Artykułu 3 (zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania) w związku z brakiem zapewnienia skarżącemu należytej opieki medycznej.

Sprawa dotyczyła skargi wniesionej przez osadzonego na nieodpowiednią pomoc medyczną w zakładzie karnym; następnie skarżący zmarł na raka w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, nie pozostawiając żadnych bliskich. Stąd Trybunał musiał rozstrzygnąć, czy NGO, którego prawnicy reprezentowali skarżącego w postępowaniu krajowym mieli prawo do kontynuowania jego sprawy przed Trybunałem. Trybunał uznał w szczególności, że w wyjątkowych okolicznościach sprawy, biorąc pod uwagę poważny charakter zarzutów, prawnicy skarżącego, którzy reprezentowali go w postępowaniu krajowym i którzy kontynuowali pomoc prawną po jego śmierci przy braku sprzeciwu władz, mieli podstawy prawne do kontynuowania jego sprawy przed Trybunałem. Trybunał zauważył, że w takich sprawach jak skarżącego, niepozostawienie otwartej możliwości reprezentowania ofiar przez stowarzyszenia groziłoby pozwoleniem państwu na uniknięcie odpowiedzialności pod Konwencją. Ponadto, nie wykonując środka tymczasowego Trybunału związanego z przeprowadzeniem niezależnego badania lekarskiego skarżącego, Trybunał uznał, że władze nie zapewniły mu opieki medycznej jakiej potrzebował, narażając go na długotrwałe cierpienie fizyczne i psychiczne.