Jarrand przeciwko Francji

Nalot na dom skarżącego w przyspieszonym śledztwie policyjnym: brak naruszenia Artykułu 8; skarżący przesłuchiwany na komisariacie policji bez umieszczenia w areszcie policyjnym, mimo że został tam zabrany siłą: naruszenie Artykułu 5 – wyrok ETPC z 9.12.2021 r. w sprawie Jarrand przeciwko Francji (skarga nr 56138/16); jednogłośnie:

naruszenie Artykułu 5 ust. 1 (prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego) Europejskiej Konwencji Praw Człowieka

naruszenie art. 5 ust. 5 (prawo do odszkodowania za bezprawne pozbawienie wolności) Konwencji,

brak naruszenia Artykułu 8 (prawo do poszanowania własnego domu).

Sprawa dotyczyła nalotu policji na dom pana Jarranda po tym, jak nie oddał swojej starszej, zależnej i bardzo bezbronnej matki do jej domu opieki, z naruszeniem nakazu umieszczenia, oprócz jego aresztowania i przesłuchania na komisariacie policji bez formalnego zatrzymania przez policję.

Skarżący zakwestionował konieczność ingerencji w jego prawo do poszanowania życia prywatnego spowodowanej interwencją policji w jego domu. Trybunał uznał, że zachowanie skarżącego sprawiło, że interwencja policji była konieczna w kontekście przyspieszonego śledztwa policyjnego wszczętego w związku ze „złym traktowaniem osoby bezbronnej”. Mając na uwadze margines oceny przyznany w takich sprawach pozwanemu państwu i biorąc pod uwagę szczególne okoliczności sprawy oraz pilną potrzebę społeczną nalotu na dom, Trybunał przyznał, że było to konieczne w demokratycznym społeczeństwie. Dlatego nie doszło do naruszenia Artykułu 8 Konwencji.

Skarżący skarżył się ponadto na warunki, w jakich był przesłuchiwany na komisariacie policji. Trybunał stwierdził, że środek ten stanowił „pozbawienie wolności” w rozumieniu art. 5 Konwencji. Zauważywszy, że w prawie krajowym istniał już wówczas konstytucyjny wymóg, aby każdy, kto został postawiony przed funkcjonariuszem policji siłą, korzystał ze szczególnych gwarancji przewidzianych w ramach zatrzymania policyjnego, Trybunał zauważył, że był przesłuchiwany na zewnątrz tych ram, stwierdzając tym samym, że nie został on zatrzymany „zgodnie z procedurą przewidzianą przez prawo”, jak wymaga tego Artykuł 5 ust. 1. W bardzo szczególnych okolicznościach sprawy, w której sądy rozpatrujące skargę skarżącego nie czy jego aresztowanie było zgodne z Artykułem 5 ust. 1 Konwencji, Trybunał stwierdził, że doszło również do naruszenia Artykułu 5 ust. 5, ponieważ nie mógł on dochodzić odszkodowania za bezprawne zatrzymanie z naruszeniem Artykułu 5 ust. 1.

Bostan przeciwko Mołdawii

 

Przeszukanie chłodni i podwórza domu była bezprawna: naruszenie prawa do poszanowania mieszkania – wyrok ETPC z 8.12.2020 r. w sprawie Bostan przeciwko Mołdawii (skarga nr 52507/09); jednomyślnie:

Naruszenie art. 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, mieszkania i korespondencji) Konwencji.

Sprawa dotyczyła przeszukania przeprowadzonego przez śledczych z policji na podwórzu domu skarżących oraz sąsiadującej chłodni pod ich nieobecność, ale za zgodą członka rodziny. Szczególne znaczenie miało pytanie, czy przeszukiwana przez policję nieruchomość mogła być zakwalifikowana jako mieszkanie w rozumieniu art. 8 Konwencji.

Trybunał uznał, że kontrolowana nieruchomość mogła być postrzegana jako część domu skarżących w rozumieniu art. 8, ponieważ przestrzeń nie była otwarta dla innych, używana dla czysto zawodowych celów czy oddzielona od reszty domu.

Z uwagi na brak uprzedniej zgody sądu czy skutecznej kontroli sądowej środków śledczych na późniejszym etapie, jak przewiduje mołdawskie prawo, skarżący nie mieli wystarczających gwarancji procesowych zapobiegających ryzyku nadużycia władzy ze strony policji. Dlatego ingerencja w prawo skarżących do poszanowania ich mieszkania nie była „zgodna z prawem”.

Doroż przeciwko Polsce

 W dniu 29 października 2020 roku Europejski Trybunał Praw Człowieka (Trybunał) wydał wyrok ETPC z 29.10.2020 r. w sprawie Doroż przeciwko Polsce (skarga nr 71205/11); jednomyślnie:

naruszenie art. 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego) Konwencji.

Sprawa dotyczyła przeszukania domu skarżącego w związku z nielegalnym rozpowszechnianiem ulotek zawierających informacje o wynagrodzeniu burmistrza Dąbrowy Tarnowskiej oraz jego zdjęcie. Były one rozniesione w trzech miejscowościach. Policja za zgodą prokuratora przeprowadziła przeszukanie. Nie znaleziono jednak ani ulotek ani żadnych innych dowodów. Sąd oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie o przeszukaniu uznając, że przeszukanie było zgodne z prawem i uzasadnione - był to jedyny sposób sprawdzenia, czy skarżący posiadał rozprowadzane ulotki.

Skarżący zarzucał, że przeszukanie jego mieszkania nie było ani proporcjonalne, ani konieczne, (prawo krajowe nie zabrania posiadania ulotek, a informacje w nich zawarte znajdowały się w domenie publicznej).

Trybunał odnotował fakt, że skarżący nie był oskarżony ani podejrzewany o popełnienie żadnego przestępstwa. Czynności wyjaśniające, w tym przeszukanie, przeprowadzone zostały w związku z wykroczeniem bezprawnego rozpowszechniania ulotek. Co zaskakujące, w niniejszej sprawie policja otrzymała od prokuratora nakaz przeszukania wskazując na informację, że skarżący może posiadać ulotki.

Trybunał zbadał treść i zakres postanowienia o przeszukaniu. W konsekwencji uznał, że zgoda prokuratora na przeszukanie wyrażona w postanowieniu miała szeroki zakres odnoszący się do zabezpieczenia materiału dowodowego - „ulotek z informacją o wynagrodzeniu burmistrza i jego zdjęciem”. Zabrało w nakazie przeszukania wskazania przyczyn znajdowania się w posiadaniu przedmiotowych materiałów przez skarżącego, zwłaszcza że same ulotki nie były nielegalne. Nie wskazywały na to żadne dowody w sprawie. Jednocześnie, brak uprzedniej zgody sądu nie został w wystarczającym stopniu zrównoważony dostępnością kontroli sądowej ex post facto. Sąd bowiem nie dokonał oceny, czy prokurator posiadał „odpowiednie” i „wystarczające” powody wydania postanowienia o przeszukaniu mieszkania skarżącego. Kontrola ograniczona do stwierdzenia, że nakaz został wydany zgodnie z prawem i był uzasadniony nie mogła uwzględnić ważenia sprzecznych interesów w przedmiotowej sprawie. Należało bowiem wziąć pod uwagę, że ulotki zawierały publicznie dostępne informacje dotyczące wybranego w wyborach urzędnika. Ponadto władze nie wskazywały, że posiadanie tych ulotek może stanowić jakiekolwiek przestępstwo. W konsekwencji, przeszukanie domu skarżącego nie było uzasadnione „odpowiednimi” i „wystarczającymi” powodami.

Podsumowując: z uwagi na to, że przeszukanie mieszkania skarżącego nastąpiło w związku z wykroczeniem popełnionym przez osobę trzecią, zostało ono przeprowadzone bez odpowiedniej i wystarczającej podstawy i nie było proporcjonalne do zamierzonych, zgodnych z prawem celów. Nie było to zatem „konieczne w społeczeństwie demokratycznym”.

Marin Yosifov przeciwko Bułgarii

Przeszukanie biura polityka i jego aresztowanie były sprzeczne z Konwencją – wyrok ETPC z 13.10.2020 r. w sprawie Marin Yosifov przeciwko Bułgarii (skarga nr 5113/11);

Sprawa dotyczyła postępowania karnego o korupcję wytoczonego przeciwko burmistrzowi. Skarżący zarzucał że został pozbawiony wolności przez 4 dni (24 godziny na podstawie nakazu policji i kolejne 72 godziny na podstawie nakazu prokuratora) bez postawienia przed sędzią. Skarżył się również na to, że przeszukanie jego biura było niezgodne z art. 8 Konwencji.

Jednomyślnie:

Naruszenie art. 5 ust. 3 i 4 (prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego: prawo do niezwłocznego postawienia przed sędzią i prawo do bycia sądzonym w rozsądnym terminie) Konwencji oraz 

naruszenie art. 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego) Konwencji.

Trybunał uznał, że pan Yosifov był aresztowany przez 5 dni bez postawienia przed sędzią. Stwierdził zatem, że nie został wypuszczony „niezwłocznie” jak wynika z celów art. 5 ust. 3 Konwencji.

Trybunał również doszedł do wniosku, że w czasie zdarzeń, nie istniał żaden wystarczający środek pozwalający skarżącemu na kontrolę zgodności z prawem i konieczności jego czterodniowego pozbawienia wolności przed sądami krajowymi, jak tego wymaga art. 5 ust. 4 Konwencji.

Wreszcie, Trybunał stwierdził, że przeszukanie biura skarżącego bez uprzedniego upoważnienia przez sędziego nie było przewidziane przez bułgarskie prawo. Skarżący został więc pozbawiony ochrony przeciwko arbitralności i został poddany ingerencji w wykonywanie jego prawa do poszanowania jego życia prywatnego, która nie była zgodne z prawem. 

Aghdgomelashvili i Japaridze przeciwko Gruzji

 

Nadużycia policji w czasie nalotu na biuro LGBT w Tbilisi naruszyło godność skarżących – wyrok ETPC z 8.10.2020 r. w sprawie Aghdgomelashvili i Japaridze przeciwko Gruzji (skarga nr 7224/11);

Sprawa dotyczyła policyjnego naloty na organizację LGBT w Tbilisi. Skarżący, którzy pracowali w organizacji zarzucali, że policja obrażała ich i groziła im, a także poddała ich poniżającemu przeszukanie osobistemu.

Jednomyślnie: naruszenia art. 3 (zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania) Konwencji w zw. z art. 14 (zakaz dyskryminacji) w zakresie nadużyć policji w czasie nalotu a także związane z tym śledztwo.

Trybunał uznał, że państwo było odpowiedzialne za homofobiczne i transfobiczne nadużycia policji zastosowane wobec skarżących oraz brak skutecznego śledztwa w stosunku do bardzo niestosownego zachowania policjantów. Ogólne zaniepokojenie Trybunału wzbudził fakt, że ani policji ani rząd nie podały przyczyn kontroli osobistej skarżących, co prowadzi do wniosku, że ich jedynym celem było zawstydzenie i ukaranie skarżących za ich udział w społeczności LGBT.

Dragan Petrović p. Serbii

Brak przejrzystości prawa skutkował tym, że pobranie wymazu z DNA w czasie śledztwa w sprawie morderstwa naruszyło Konwencję – wyrok ETPC z 9.4.2020 r. w sprawie Dragan Petrović p. Serbii (skarga nr 75229/10); jednomyślnie:

Brak naruszenia art. 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego) Konwencji w zakresie przeszukania przez policję mieszkania skarżącego oraz

6 głosami do 1: naruszenie art. 8 Konwencji z uwagi na pobranie próbki śliny z DNA skarżącego.

Sprawa dotyczyła przeszukania przez policję mieszkania skarżącego oraz pobrania próbki DNA w czasie śledztwa w sprawie morderstwa.

Trybunał uznał w szczególności, że nakaz przeszukania był odpowiednio szczegółowy i towarzyszyły mu odpowiednie i wystarczające gwarancje przeciwko nadużyciom w toku przeszukania. Przykładowo, skarżący, jego obrońca oraz właściciel mieszkania byli obecni w toku przeszukania.

Mimo to, Trybunał stwierdził, że pobranie próbki śliny z DNA skarżącego nie było „zgodne z prawem” w rozumieniu art. 8. Środek ten został przeprowadzony według przepisów poprzedniego kodeksu postępowania karnego, który jedynie upoważniał do pobrania próbek krwi czy też „innych procedur medycznych”. Dodatkowo, kodeks został znowelizowany w 2011 r. z nowymi gwarancjami dotyczącym wymazów DNA z ust – co stanowiło bezpośrednie przyznanie, że wcześniej taka możliwość nie istniała.

Tydzień 47 - Konstantinopoulos i Inni przeciwko Grecji (nr 2)

Jedenastu osadzonych w Zakładzie Karnym Grevena było źle traktowanych w czasie przeszukania ich cel w 2013 r. - wyrok ETPC z 22.11.2018 r. w sprawie Konstantinopoulos i Inni przeciwko Grecji (nr 2) (skarga nr 29543/15); jednomyślnie:

naruszenie materialnego i proceduralnego aspektu Artykułu 3 (zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania) Konwencji w stosunku do 11 skarżących oraz brak takiego naruszenia w stosunku do 10 skarżących. 

Sprawa dotyczyła osadzonych w Zakładzie Karnym Grevena, którzy skarżyli się na złe traktowanie ze strony członków specjalnej policyjnej grupy antyterrorystycznej w czasie niespodziewanego przeszukania ich cel w kwietniu 2013 r. 

Trybunał uznał w szczególności, że rany odniesione przez 11 ze skarżących zostały doznane w czasie przeszukania w kwietniu 2013 r. oraz że osiągnęły wymagany prób dolegliwości, aby zostać uznane za naruszające Artykuł 3. Trybunał również orzekł, że przedmiotowe działania stanowiły raczej złe traktowanie niż tortury. 

Trybunał zauważył braki ze strony władz greckich w czasie śledztwa w przedmiocie zarzutów złego traktowania, uznając, że śledztwo nie było kompletne, sprawne ani niezależne. 

Tydzień 40 - Leotsakos przeciwko Grecji

Proceduralne błędy przy przeszukaniu kancelarii adwokackiej: naruszenie prawa do poszanowania mieszkania - wyrok ETPC z 4.10.2018 r. w sprawie Leotsakos przeciwko Grecji (skarga nr 30958/13); jednomyślnie: naruszenie Artykułu 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, mieszkania i korespondencji) Konwencji. 

Sprawa dotyczyła przeszukania kancelarii adwokackiej skarżącego oraz zajęcia kilku przedmiotów i dokumentów w toku postępowania karnego dotyczącego go osobiście.  

Trybunał uznał w szczególności, że błędy proceduralne były tak duże, że przeszukanie i zajęcie  przeprowadzone w kancelarii adwokackiej skarżącego nie mogą być postrzegane jako rozsądnie proporcjonalne w stosunku do poszukiwanego celu (zapobieganie przestępstwom) mając na względzie interes demokratycznego społeczeństwa do zapewnienia poszanowania mieszkania. Wśród wielu zarzutów należy wymienić nieobecność skarżącego w czasie przeszukania, które trwało 12 dni a władze skonfiskowały komputery oraz setki dokumentów, łącznie z dokumentami objętymi tajemnicą adwokacką. Obecność sąsiadki jako niezależnego świadka nie była wystarczającą gwarancją z uwagi na to, że nie miała ona wiedzy prawniczej i nie była zdolna zidentyfikować dokumentów dotyczących spraw klientów kancelarii. 

Tydzień 39 - Brazzi przeciwko Włochom

Włoskie prawo dotyczące przeszukań nie zapewniło wystarczających gwarancji przeciwko arbitralności czy możliwym nadużyciom władzy przez władze - wyrok ETPC z 27.9.2018 r. w sprawie Brazzi przeciwko Włochom (skarga nr 57278/11); jednomyślnie: naruszenie Artykułu 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego) Konwencji.

Sprawa dotyczyła przeszukania prowadzonego przez włoskie organy podatkowe w domu skarżącego, którego był właścicielem od 2009 r. i w którym mieszkają jego żona i dzieci w czasie roku szkolnego. 

Trybunał uznał w szczególności, że ingerencja w prawo skarżącego do poszanowania mieszkania nie była zgodna z prawem w rozumieniu Artykułu 8 ust. 2 Konwencji z uwagi na to, że nie mógł skorzystać ze skutecznej kontroli wymaganej przez rządy prawa w demokratycznym społeczeństwie. Żaden sędzie nie badał legalności czy konieczności nakazu przeszukania jego domu ani przed, ani po przeszukaniu. Włoskie prawo nie zapewnia więc wystarczających uprzednich czy następczych gwarancji przeciwko ryzyku nadużycia władzy czy arbitralności. 

Tydzień 38 - Aliyev przeciwko Azerbejdżanowi

Trybunał stwierdza naruszenie praw w sprawie prawnika aktywisty praw człowieka - wyrok ETPC z 20.9.2018 r. w sprawie Aliyev przeciwko Azerbejdżanowi (skarga nr 68762/14) 

Sprawa dotyczyła aresztowania prawnika oraz aktywisty praw człowieka pod zarzutem dotyczącym nielegalnego przedsiębiorstwa, przywłaszczenia i unikania podatków.

Jednomyślnie: naruszenie Artykułu 3 (zakaz tortur) Konwencji w związku z warunkami osadzenia w areszcie tymczasowym oraz brak naruszenia Artykułu 3 w związku z opieką medyczną w areszcie oraz warunków w późniejszym okresie osadzenia

naruszenie Artykułu 5 ust. 1 (prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego) Konwencji w związku z brakiem uzasadnionego podejrzenia, że popełnił czyn zabroniony jako podstawa jego aresztu

naruszenie Artykułu 5 ust. 4 (kontrola aresztu) z uwagi na brak odpowiedniej kontroli sądowej zgodności z prawem jego aresztowania

naruszenie Artykułu 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i korespondencji) z uwagi na przeszukanie jego biura i domu

naruszenie Artykułu 18 (granice stosowania ograniczeń praw) z uwagi na to, że Trybunał stwierdził, że środki przedsięwzięte przeciwko skarżącemu miały na celu jego uciszenie i ukaranie za działania w zakresie praw człowieka a nie uzasadniony cel wymieniony w Konwencji. 

Trybunał uznał w szczególności, że ta sprawa była częścią niepokojących przykładów arbitralnego zatrzymania i aresztu za krytykę rządu aktywisty społecznego i obrońcy praw człowieka. Wezwał rząd do podjęcia kroków w celu ochrony takich ludzi, zapewniając, że nie będzie już więcej oskarżeń odwetowych czy nadużywania prawa karnego przeciwko nim. 

Tydzień 21 - Kartvelishvili przeciwko Gruzji

Odmowa sądów przesłuchania współosadzonych skarżącego w postępowaniu przeciwko niemu była nieusprawiedliwiona – wyrok ETPC z 7.6.2018 r w sprawie Kartvelishvili przeciwko Gruzji (skarga nr 17716/08); jednomyślnie: naruszenie Artykułu 6 ust. 1 i 3 lit. d (prawo do rzetelnego procesu sądowego oraz prawo do obecności i przesłuchania świadków) Konwencji.

Sprawa dotyczyła scyzoryka znalezionego w czasie przeszukania celi skarżącego, w czasie gdy odbywał karę 9 lat pozbawienia wolności za morderstwo. Został skazany za naruszenie reguł zakładu karnego i wymierzono mu dodatkowo karę 3 lat pozbawienia wolności, tylko i wyłącznie na podstawie zeznań funkcjonariuszy służby więziennej, którzy przeprowadzali przeszukanie celi. Sądy nie uwzględniły wniosku skarżącego o przesłuchanie współosadzonych, którzy byli obecni w czasie przeszukania, jako świadków w postępowaniu karnym.

Trybunał uznał w szczególności, że skarżący w doskonale uzasadniony sposób podważył jedyne założenie, że był w posiadaniu niedozwolonego przedmiotu w zakładzie karnym. Mimo to sądy odmówiły nawet rozważenia znaczenia zeznań współosadzonych, głównie dlatego, że uznali je za niewiarygodne. Trybunał stwierdził, że uzasadnienie było niespójne, a skazanie oparte zostało na niespójnych zeznaniach funkcjonariuszy służby więziennej i innych dowodach. Postępowanie karne zatem jako całe było nierzetelne.

Tydzień 7 - Ivashchenko przeciwko Rosji

Skopiowanie danych z laptopa fotoreportera przez rosyjskich celników naruszyło Artykuł 8 Konwencji - wyrok ETPC z 13.2.2018 r. w sprawie Ivashchenko przeciwko Rosji (skarga nr 61064/10); jednomyślnie: naruszenie Artykułu 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego) Konwencji.

Sprawa dotyczyła skopiowania danych z laptopa fotoreportera przez rosyjskich celników.
Trybunał uznał, że prawo celne w zakresie przeszukiwania rzeczy ani inne regulacje nie przewidywały podstawy prawnej dla skopiowania elektronicznych danych zawartych w laptopie. Nie istniał wymóg dokonania oceny czy środek był proporcjonalny ani czy został przeprowadzony bez istnienia uzasadnionego podejrzenia popełnienia czynu zabronionego. Dane zostały przeszukane na podstawie ustawy o przeciwdziałaniu ekstremizmom, ale sądy nie podjęły żadnego wysiłku aby znaleźć podstawę prawną czy też odnieść ją do okoliczności faktycznych sprawy. Sprawa ujawniła braki w rosyjskim prawie w zakresie tego typu przeszukań. Władze krajowe, łącznie z sądami, nie uzasadniły odpowiednio przyczyn usprawiedliwiających skopiowanie danych, nie były zobowiązane do sprawdzenia, czy środki służyły jakiemukolwiek uzasadnionemu interesowi i były stosowane w sposób proporcjonalny i nie wzięto w ogóle pod uwagę faktu, że materiały skarżącego były związane z jego zawodem - dziennikarstwem.

Tydzień 22 - Trabajo Rueda przeciwko Hiszpanii

Zagwarantowanie policji dostępu do plików komputerowych zawierających materiał z dziecięcą pornografią bez uprzedniej zgody sądu, w nienagłej sytuacji, naruszyło prawo właściciela do poszanowania życia prywatnego – wyrok ETPCz z 30.5.2017 r. w sprawie Trabajo Rueda przeciwko Hiszpanii (skarga nr 32600/12); 6 głosami do 1: naruszenie Artykułu 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego) Konwencji.

Sprawa dotyczyła zajęcia komputera skarżącego na tej podstawie, że zawierała materiał z dziecięcą pornografią. Trybunał uznał, że dostęp policji do plików skarżącego na jego osobistym komputerze oraz jego skazanie stanowiło ingerencję w jego prawo do poszanowania życia prywatnego. Zauważył, że ingerencja była przewidziana prawem, z uwagi na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego ustanawiające zasadę uprzedniej zgody sądowej wymaganej, gdy istniało prawdopodobieństwo naruszenia życia prywatnego jednostki, poza sytuacjami nagłymi, w których możliwe było wydanie zgody następczej. Mimo to, Trybunał uznał, że zajęcie przez policję komputera i przejrzenie plików, bez uprzedniej zgody sądu, nie było proporcjonalne w stosunku do poszukiwanego celu („zapobieganie przestępstwom” oraz „ochrona praw innych osób”) oraz nie było konieczne w demokratycznym społeczeństwie. Trybunał wskazał, że trudno było uwzględnić nagłość sytuacji uzasadniającą zajęcie plików na osobistym komputerze skarżącego i analizę ich zawartości, niewymagającą uprzedniej zgody sądu, gdy w rzeczywistości komputer znajdował się już w rękach policji a uprzednia zgoda mogła być uzyskana szybko bez utrudniania policyjnego śledztwa. 

Tydzień 11 - Modestou przeciwko Grecji

Bez odpowiedniego i wystarczającego uzasadnienia nakaz przeszukania mieszkania i siedziby prowadzonej działalności gospodarczej skutkował naruszeniem Konwencji - wyrok ETPC z 16.03.2017 r. w sprawie Modestou przeciwko Grecji (51693/13); jednomyślnie: naruszenie Artykułu 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, mieszkania i korespondencji) Konwencji. 

Sprawa dotyczyła przeszukania mieszkania skarżącego oraz siedziby jego działalności gospodarczej pod jego nieobecność w ramach prowadzonego policyjnego dochodzenia. Trybunał zauważył, że nie było uprzedniej kontroli sądowej przeszukania, a nakaz został sformułowany w sposób nieprecyzyjny, zaś skarżący nie był fizycznie obecny w czasie operacji. Dodatkowo, władze nie przeprowadziły następczej i natychmiastowej kontroli sądowej. W związku z tym Trybunał uznał, że władze krajowe nie wykonały swojego obowiązku zapewnienia odpowiednich i wystarczających przyczyn uzasadniających wydanie nakazu przeszukania. 

Tydzień 5 - Kalnėnienė przeciwko Belgii

Belgijskie władze naruszyły prawo do poszanowania mieszkania poprzez przeprowadzenie przeszukania bez nakazu, ale nie naruszyły prawa do rzetelnego procesu sądowego - wyrok ETPC z 31.01.2017 r. w sprawie Kalnėnienė przeciwko Belgii (40233/07); jednomyślnie: naruszenie Artykułu 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego), brak naruszenia Artykułu 6 § 1 (prawo do rzetelnego procesu sądowego) oraz brak naruszenia Artykułu 13 (prawo do skutecznego środka odwoławczego) w związku z Artykułem 8 Konwencji.  

Sprawa dotyczyła przeszukania przeprowadzonego w mieszkaniu skarżącej oraz posłużenia się w ten sposób uzyskanym materiałem dowodowym w postępowaniu karnym, które skutkowało skazaniem skarżącej. Trybunał uznał w szczególności, że przeszukanie mieszkania skarżącej stanowiło naruszenie jej prawa zagwarantowanego Artykułem 8 Konwencji, a w szczególności jej prawa do poszanowania jej mieszkania. Trybunał zauważył, że powyższa ingerencja nie miała podstawy prawnej i nie była zgodna z prawem, jako że do przeszukania doszło bez nakazu wydanego przez sędziego śledczego. Trybunał wskazał, mimo to, że postępowanie karne nie było sprzeczne z wymogami rzetelnego procesu sądowego, podkreślając, że skarżąca mogła kwestionować materiał dowodowy zebrany w ten sposób przed sądami trzech instancji oraz sprzeciwić się jego wykorzystaniu; że jej skazanie zostało również oparte na innym materiale dowodowym niż otrzymany w skutek kwestionowanego przeszukania; oraz że nie było żadnych okoliczności, które mogłyby sugerować, że analiza dokonana przez sądy krajowe była arbitralna czy też oczywiście bezzasadna, czy też, że nie zapewniono prawa do obrony. Trybunał zauważył że skarżąca miała dostępne środki krajowe umożliwiające jej wystąpienie o naprawienie szkody na podstawie art. 8 Konwencji, w szczególności przez wytoczenie powództwa o odszkodowanie przeciwko państwu na podstawie art. 1382 Kodeksu cywilnego.