Elmazova i Inni przeciwko Macedonii Północnej

Segregacja niezgodna z Konwencją stwierdzona w dwóch macedońskich szkołach – wyrok ETPC z 13.12.2022 r. w sprawie Elmazova i Inni przeciwko Macedonii Północnej (skargi nr 11811/20 i 13550/20); jednogłośnie:

naruszenie Artykułu 14 (zakaz dyskryminacji) Konwencji w związku z Artykułem 2 Protokołu nr 1 (prawo do nauki).

Sprawa dotyczyła rzekomej segregacji między uczniami pochodzenia romskiego i macedońskiego, którzy byli przeważnie umieszczani w różnych szkołach w miastach Bitola należących do tego samego obszaru i rzekomo w różnych klasach w Shtip.

Trybunał uznał w szczególności, że nawet jeśli państwo mogło nie mieć intencji dyskryminacyjnych, faktyczna sytuacja – uczniowie szkół podstawowych pochodzenia romskiego byli filtrowani do różnych szkół i klas z etnicznych Macedończyków – nie miała obiektywnego uzasadnienia i to było równoznaczne z segregacją edukacyjną.

Trybunał uznał, że w tej sprawie konieczne było podjęcie środków w celu zapewnienia zakończenia segregacji uczniów romskich w szkołach na mocy art. 46 (obowiązująca moc i wykonywanie wyroków).

J.I. przeciwko Chorwacji

Chorwackie władze nie zbadały zarzutów ofiary gwałtu, że gwałciciel groził jej śmiercią podczas jego zwolnienia z więzienia – wyrok ETPC z 8.9.2022 r. w sprawie J.I. przeciwko Chorwacji (skarga nr 35898/16)

Sprawa dotyczyła skargi ofiary gwałtu, że władze nie potraktowały poważnie jej zarzutu, że jej gwałciciel – jej ojciec – groził jej śmiercią podczas urlopu z więzienia.

większością głosów sześciu do jednego: naruszenie Artykułu 3 (zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania) Europejskiej Konwencji Praw Człowieka z powodu braku skutecznego dochodzenia w sprawie jej skargi.

Trybunał stwierdził w szczególności, że chociaż skarżąca trzykrotnie informowała policję o poważnym zagrożeniu jej życia przez jej gwałciciela, policja nigdy nawet nie wszczęła dochodzenia karnego, nie mówiąc już o wszczęciu śledztwa. Władze doskonale zdawały sobie sprawę, że skarżąca była szczególnie bezbronna jako kobieta romska i ofiara poważnych przestępstw seksualnych i dlatego powinny  były zareagować szybko i skutecznie, aby chronić ją przed groźbami gwałciciela, a także przed zastraszaniem, odwetem i ponowną wiktymizacją

L.F. przeciwko Węgrom

Inspekcja domu rodziny romskiej nie miała podstawy prawnej – wyrok ETPC z 19.5.2022 r. w sprawie L.F. przeciwko Węgrom (skarga nr 621/14); jednogłośnie:

naruszenie Artykułu 8 (prawo do poszanowania mieszkania) Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.

Sprawa dotyczyła oględzin domu wnioskodawcy – uzasadnionych retrospektywnie jako niezbędnych do sprawdzenia zgodności z przepisami budowlanymi oraz do przydziału i/lub rewizji dodatków mieszkaniowych w 2011 r. przez delegację urzędu burmistrza. Kontrola odbyła się w ramach nowego programu socjalnego i w warunkach zaostrzonych napięć między mieszkańcami romskimi i nieromskimi.

Trybunał uznał, że uzasadnienie kontroli podane przez burmistrza nie miało podstawy prawnej. Przepisy budowlane nie miały zastosowania w sprawie, a dekret, o którym mowa w sprawie dodatków mieszkaniowych, był nieistotny, ponieważ nie toczyła się w tym zakresie żadna oficjalna procedura, która pozwoliłaby władzom wejść do domu skarżącego. 

Terna przeciwko Włochom

 

Brak wykonania prawa babci dostępu do jej romskiej wnuczki naruszył jej prawo do poszanowania życia rodzinnego – wyrok ETPC z 14.01.2021 r. w sprawie Terna przeciwko Włochom (skarga nr 21052/18); jednomyślnie:

Naruszenie art. 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego) Konwencji oraz

Brak naruszenia art. 14 (zakaz dyskryminacji) w zw. z art. 8.

Skarżąca zarzucała odebranie i umieszczenie w placówce opiekuńczej jej wnuczki, z którą mieszkała od jej urodzenia a także niemożność wykonania swojego prawa dostępu do wnuczki zagwarantowanego przez sądy krajowe. Twierdziła, że ta sytuacja wynikła ze stygmatyzacji rodziny dziecka i była związana z ich romskim pochodzeniem.

Trybunał zauważył, że pani Terna stale usiłowała nawiązać kontakty z  dzieckiem od kiedy zostało umieszczone w domu dziecka w 2016 r. oraz pomimo licznych orzeczeń sądowych nie mogła wykonać prawa dostępu do dziecka. Trybunał uznał, że nawet jeśli środki prawne przewidziane włoskim prawem wydały się odpowiednie do umożliwienia państwu respektowania swoich pozytywnych obowiązków pod art. 8 Konwencji, to władze przez pewien okres czasy pozwoliły na sytuację faktyczną zaistniałą wbrew orzeczeniom wydanym przez sądy, ignorując długotrwałe skutki mogące wywołać w wyniku trwałego oddzielenia dziecka od osoby odpowiedzialnej za opiekę, w tym wypadku skarżącej. W konsekwencji, Trybunał uznały, że władze krajowe nie podjęły odpowiednich i wystarczających wysiłków celem zapewnienia poszanowania prawa dostępu skarżącej oraz że naruszyły prawo skarżącej do poszanowania jej życia rodzinnego.

Trybunał stwierdził, że opóźnienia w zorganizowaniu prawa skarżącej dostępu doprowadziły do systemowego problemu we Włoszech. Mimo to, sądy krajowe na żadnym etapie nie oparły swojego uzasadnienia na pochodzeniu etnicznym dziecka ani jej rodziny by usprawiedliwić zabranie go do domu dziecka. Podane przyczyny wskazywały, że w najlepszym interesie dziecka leżało jego odebranie ze środowiska, w którym było surowo karane za wiele spraw, a także z uwagi na niezdolność skarżącej do wykonywania władzy rodzicielskiej.

Hirtu i Inni p. Francji

Władze naruszyły Konwencję nie uwzględniając odpowiednio skutków likwidacji obozowiska Romów ani szczególnej sytuacji skarżących – wyrok ETPC z 14.5.2020 r. w sprawie Hirtu i Inni p. Francji (skarga nr 24720/13); jednomyślnie:

Brak naruszenia art. 3 (zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania) Konwencji,

Naruszenie art. 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego, rodzinnego i mieszkania) oraz

Naruszenie art. 13 (prawo do skutecznego środka odwoławczego) Konwencji.

Sprawa dotyczyła likwidacji nielegalnego obozowiska, gdzie skarżący pochodzenia romskiego mieszkali od 6 miesięcy.

Trybunał zauważył po pierwsze, że okoliczności ich przymusowej eksmisji oraz późniejsze warunki życia nie stanowiły nieludzkiego czy poniżającego traktowania. Władze były upoważnione w zasadzie do eksmitowania skarżących, którzy bezprawnie okupowali działkę miejską i nie mogli twierdzić, że posiadali uzasadnioną ekspektatywę do przebywania w tym miejscu. Mimo to, biorąc pod uwagę sposób eksmisji, Trybunał stwierdził, że środek nie był oparty na orzeczeniu sądu, ale na procedurze wydania formalnego nakazu zgodnie z art. 9 ustawy z 5 lipca 2000 r. Decyzja o skorzystaniu z tej procedury wiązała się z licznymi konsekwencjami. Z uwagi na krótki czas między wystawieniem nakazu prefekta i jego wykonaniem, nie wzięto pod uwagę konsekwencji eksmisji ani szczególnej sytuacji skarżących. Dodatkowo, z uwagi na zastosowaną procedurę, środki gwarantowane prawem krajowym weszły w grę dopiero po wydaniu decyzji przez organy administracyjne i były nieskuteczne w niniejszej sprawie.

Trybunał podkreślił, że fakt, że skarżący należeli do żyjącej w złych warunkach grupy społecznej oraz ich szczególne potrzeby w tym zakresie powinny były być wzięte pod uwagę przy ocenie proporcjonalności, którą władze krajowe miały obowiązek wykonać. Ponieważ tego nie uczyniono w niniejszej sprawie, Trybunał uznał, że sposób eksmisji skarżących naruszył ich prawo do poszanowania ich życia prywatnego i rodzinnego.

W końcu Trybunał zauważył, że nie dokonano sądowej oceny w I instancji argumentów skarżących pod art. 3 i 8 Konwencji zarówno w postępowaniu sądowym jak i w procedurze przyspieszonej, co naruszyło wymogi art. 13 Konwencji.

Hudorovič i Inni p. Słowenii

Słowenia podjęła odpowiednie kroki by zapewnić dwóm Romom lokale z dostępem do wody – wyrok ETPC z 10.3.2020 r. w sprawie Hudorovič i Inni p. Słowenii (skargi nr 24816/14 and 25140/14); 5 głosami do 2:

Brak naruszenia art. 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego) Konwencji w zakresie skargi nr 24816/14, oraz jednomyślnie:

Brak naruszenia art. 8 Konwencji w zakresie skargi nr 25140/14, oraz

Brak naruszenia art. 14 (zakaz dyskryminacji) w związku z art. 8 oraz brak naruszenia art. 3 (zakaz tortur oraz nieludzkiego i poniżającego traktowania) w związku z art. 14.

Sprawa dotyczyła skarg dwóch Słoweńców romskiego pochodzenia, którzy zarzucali brak dostępu do wody pitnej oraz urządzeń sanitarnych, biorąc pod uwagę ich styl życia oraz status mniejszości.

Trybunał uznał w szczególności, że władze podjęły pozytywne kroki, przyznając tym samym niekorzystną sytuację skarżących, by zapewnić im odpowiedni dostęp do bezpiecznej wody pitnej. Zasiłki zdrowotne zapewnione przez państwo oznaczały, że mieli również możliwość zainstalowania alternatywnych urządzeń sanitarnych.

Tydzień 50 - Lakatošowa i Lakatoš przeciwko Słowacji

Słowackie władze zaniechały śledztwa w sprawie możliwego rasistowskiego motywu strzelaniny przez policjanta poza służbą w domu rodzinnym Romów – wyrok ETPC z 11.12.2018 r. w sprawie Lakatošowa i Lakatoš przeciwko Słowacji (skarga nr 655/16); jednomyślnie: naruszenie Artykułu 14 (zakaz dyskryminacji) w związku z Artykułem 2 (prawo do życia) Konwencji.

Sprawa dotyczyła strzałów oddanych przez funkcjonariusza policji poza służbą w domu rodzinnym Romów. Dwoje skarżących w sprawie, małżeństwo, zostało poważnie ranionych a trzech członków ich rodziny zabitych. W czasie przesłuchania przez policję funkcjonariusz oświadczył, że myślał o „radykalnym rozwiązaniu” aby „rozprawić się” z Romami. Ostatecznie otrzymał łagodniejszy wymiar kary w postaci 9 lat pozbawienia wolności z uwagi na ograniczoną odpowiedzialność. Orzeczenie zostało wydane w formie uproszczonego wyroku – bez uzasadnienia.

Trybunał stwierdził, że nie wskazano wiarygodnej informacji w sprawie o zawiadomieniu władz o potrzebie przeprowadzenia śledztwa w sprawie możliwego motywu rasistowskiego napaści. Zauważył, że przemoc rasistowska stanowi szczególną obrazę ludzkiej godności i wymaga szczególnej czujności oraz mocnej reakcji ze strony władz. Mimo to, władze zaniechały pełnej analizy znaczących objawów rasizmu w sprawie takie jak frustracja funkcjonariusza policji na jego niezdolność do rozwiązania problemów porządku publicznego dotyczących Romów, jak sugerował w badaniu psychologicznym. Dodatkowo, funkcjonariusz policji nie został oskarżony o zbrodnię motywowaną rasizmem a prokurator w ogóle nie wskazał możliwej okoliczności obciążającej w postaci motywu rasistowskiego w akcie oskarżenia. Ponadto, sądy zaniechały uzdrowienia ograniczonego zakresu śledztwa i oskarżenia, a uproszczony wyrok w sprawie nie zawierał uzasadnienia, aby odpowiedzieć na to zaniedbanie. W rzeczywistości, jako że skarżący byli powodami w sprawie, to mogli podnosić tylko kwestie dotyczącego powództwa o zadośćuczynienie.

Tydzień 45 - Burlya i Inni przeciwko Ukrainie

Romowie zmuszeni do ucieczki z domów przez rozwścieczony tłum doznali poniżającego traktowania - wyrok ETPC z 6.11.2018 r. w sprawie Burlya i Inni przeciwko Ukrainie (skarga nr 3289/10); naruszenie Artykułu 8 (prawo do poszanowania mieszkania) w związku z Artykułem 14 (zakaz dyskryminacji) Konwencji oraz w stosunku do skarżących, którzy byli w domach w czasie zdarzeń: dwa naruszenia Artykułu 3 (zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania / brak skutecznego śledztwa) w związku z Artykułem 14 Konwencji. 

Sprawa dotyczyła skargi przeciwko ukraińskiemu rządowi grupy Romów po antyromskim ataku w ukraińskiej wiosce w 2002 r. Zarzucali w szczególności, że państwo było odpowiedzialne za inwazję i plądrowanie ich domów przez tłum, podczas gdy lokalne władze w najgorszym wypadku współdziałały z nim a w najlepszym nie zrobiły nic aby temu zapobiec. 

Trybunał nie zgodził się z ukraińskim rządem, że władze nie odegrały żadnej roli w „pogromie”, ale faktycznie działały by rozproszyć tłum i zapobiec sytuacji. Trybunał stwierdził w szczególności, że decyzje podjęte przez policję by chronić grupę skarżących, bez wyraźnego dobrego powodu, ale raczej doradzanie im opuszczenia domów przed „pogromem” stanowiło wystarczająco poważne naruszenie godności skarżących by uznać je za poniżające traktowanie. Dodatkowo, późniejsze śledztwo w zakresie zdarzeń było nieodpowiednie i charakteryzowało się brakiem dokładności i niezależności. 

Tydzień 30 - Negrea i Inni przeciwko Rumunii

Zasiłki rodzinne: brak dyskryminacji wobec grupy osób romskiego pochodzenia i przewlekłe postępowanie cywilne – wyrok ETPC z 24.7.2018 r. w sprawie Negrea i Inni przeciwko Rumunii (skarga nr 53183/07); jednomyślnie: naruszenie Artykułu 6 ust. 1 (prawo do rzetelnego procesu sądowego w rozsądnym terminie) Konwencji oraz naruszenie Artykułu 13 (prawo do skutecznego środka odwoławczego) w związku z art. 6 Konwencji.

Sprawa dotyczyła m.in. zarzutu pośredniej dyskryminacji na podstawie przynależności do grupy osób romskiego pochodzenia w zakresie dochodzenia zasiłku rodzinnego. Trybunał stwierdził, że postępowanie, które trwało siedem lat i dziewięć miesięcy nie może być uzasadnione złożonością sprawy ani zachowaniem skarżących i nie spełniło wymogu „rozsądnego czasu”. Jednocześnie Trybunał zauważył, że nie było namacalnych dowodów w materiałach sprawy przemawiających za tym, że osoby należące do grupy pochodzenia romskiego byli bardziej dotknięci niż inni i stwierdził, że nie było dyskryminującego traktowania ze strony władz. W końcu, uznał, że w tamtym czasie nie istniał skuteczny środek w Rumunii pozwalający na złożenie skargi na przewlekłość postępowania.

Tydzień 38 - Ranđelović i Inni przeciwko Czarnogórze

Postępowanie przygotowawcze w związku z zaginięciem Romów po zatonięciu łodzi było nieskuteczne z uwagi na jego długotrwałość - wyrok ETPC z 21.9.2017 r. w sprawie Ranđelović i Inni przeciwko Czarnogórze (sprawa nr 66641/10); jednomyślnie: naruszenie Artykułu 2 (prawo do życia - śledztwo) Konwencji w stosunku do jednego ze skarżących. 

Sprawa dotyczyła skargi na nieprzeprowadzenie przez władze Czarnogóry sprawnego i skutecznego śledztwa w sprawie śmierci i zaginięcia członków rodziny skarżących. Ci ostatni, grupa Romów, przybyli łodzią na wybrzeże Czarnogóry, chcąc docelowo dostać się do Włoch. Łódź zatonęła w sierpniu 1999 r. 

Trybunał uznał, że rząd nie uzasadnił długości toczącego się postępowania karnego, które trwało ponad 10 lat i 7 miesięcy po tym, jak nowy akt oskarżenia został złożony w 2006 r. Wskazując na swoje orzecznictwo, Trybunał podkreślił w szczególności, że upływ czasu w sposób nieunikniony wpłynął na ilość i jakość dostępnego materiału dowodowego, a ujawnienie się braku staranności rzuca cień na dobrą wiarę śledczych. Długotrwałe postępowanie wydłużyło żałobę członków rodziny. Trybunał uznał więc, że opóźnienia w sprawie nie mogą być postrzegane jako zgodne z obowiązkami państwa wynikającymi z art. 2 Konwencji.

Tydzień 13 - Škorjanec przeciwko Chorwacji

Brak odpowiedniego śledztwa w sprawie przestępstwa z nienawiści do Romów – wyrok ETPC z 28.3.2017 r. w sprawie Škorjanec przeciwko Chorwacji (25536/14); jednomyślnie: naruszenie Artykułu 3 (zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania) w związku z Artykułem 14 (zakaz dyskryminacji) Konwencji.

W czerwcu 2013 r. dwóch sprawców dokonało słownej i fizycznej napaści na skarżącą i jej partnera, motywowanej rasistowskimi i antyromskimi uprzedzeniami. Sprawcy zostali oskarżeni i skazani za czyny związane z przestępstwami nienawiści przeciwko partnerowi skarżącej, natomiast nie zostali oskarżeni o przestępstwo motywowane rasizmem przeciwko samej skarżącej. Władze nie uwzględniły jej skargi na przestępstwo z nienawiści, uznając, iż nic nie wskazywało na to, że została zaatakowana przez sprawców z nienawiści do Romów, skoro nie miała romskiego pochodzenia. Skarżąca zarzuciła w skardze do Trybunału brak skutecznej odpowiedzi procesowej władz chorwackich w związku z motywowanym rasizmem aktem przemocy przeciwko niej.

Zgodnie z orzecznictwem Trybunału, osoba może być uznana za ofiarę przestępstwa z nienawiści nie tylko gdy została zaatakowana z uwagi, że posiada określone cechy, ale również, gdy jest zaatakowana z uwagi na to, że ma aktualny albo domniemany związek z inną osobą, która posiada (albo uważa się, że posiada) te cechy. Państwa mają obowiązek uwzględnienia obu typów przestępstw z nienawiści oraz odpowiedniego ich ścigania. Mimo to, w niniejszej sprawie chorwackie władze nie podjęły koniecznych kroków celem zidentyfikowania przemocy przeciwko skarżącej jako mającej korzenie nienawiści rasowej. Odrzucając skargę skarżącej, władze nie wykonały swoich obowiązków wynikających z Konwencji. 

Tydzień 3 - Király i Dömötör przeciwko Węgrom

Węgierskie władze nie ochroniły Romów przed rasistowskimi atakami w czasie antyromskich demonstracji – wyrok ETPC z 17.01.2017 r. w sprawie Király i Dömötör przeciwko Węgrom (10851/13); 5 głosami do 2: naruszenie Artykułu 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego I rodzinnego ) Konwencji.

Sprawa dotyczyła antyromskiej demontracji. Skarżący, osoby pochodzenia romskiego, zarzucili policji niezapewnienie ochrony przed rasistowskimi atakami w czasie demonstracji oraz brak śledztwa w sprawie incydentu. Trybunał uznał w szczególności, że śledztwa władz w sprawie incydentu były ograniczone. Jedno z postępowań – dotyczące przemówienia w czasie demonstracji – nie wzięło pod uwagę specyficznego kontekstu naruszenia a kolejne – dotyczące przestępstwa przemocy wobec grupy – było opieszałe oraz ograniczone do aktów przemocy fizycznej. Kumulatywny efekt tych zaniechań doprowadził do sytuacji, w której otwarcie rasistowska demonstracja, połączona z aktami przemocy, obyła się bez prawnych konsekwencji. W rzeczywistości, integralność psychologiczna skarżących nie była skutecznie chroniona co doprowadziła do zorganizowanego zastraszenia społeczności romskiej, w drodze paramilitarnej parady, gróźb ustnych oraz mowy promującej segregację rasową. Trybunał był zaniepokojony tym, iż mogło to zostać odebrane przez społeczeństwo, jako legitymizowanie czy też tolerancję państwa na tego typu zachowania. 

Tydzień 41 - Bagdonavicius i Inni przeciwko Rosji

Zniszczenie domów oraz przymusowa eksmisja rezydentów pochodzenia romskiego naruszyły ich prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego – Sprawa Bagdonavicius i Inni przeciwko Rosji (19841/06) jednomyślnie: naruszenie Artykułu 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego) Konwencji oraz brak naruszenia Artykułu 34 (prawo do skargi indywidualnej) Konwencji.

Sprawa dotyczyła zniszczenia domów oraz przymusowej eksmisji skarżących pochodzenia romskiego z wioski Doroznoje. Trybunał stwierdził, że skarżący nie mogli, w postępowaniu dotyczącym zniszczenia ich domów, korzystać z badania proporcjonalności ingerencji, w związku z wymogami Artykułu 8, a władze krajowe nie przeprowadziły rzeczywistych konsultacji ze skarżącymi w sprawie opcji ich ewentualnego przeniesienia, biorąc pod uwagę ich potrzeby oraz przymusową eksmisję. Trybunał nie uznał za udowodnione zarzutów skarżących co do naruszenia ich prawa własności ich domów, wskazując na brak wystarczającego materiału dowodowego, z którego mogłoby wynikać istnienie ich prawa własności i stąd „mienia” w rozumieniu Artykułu 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji. W końcu, jak wynika z akt, Trybunał nie stwierdził, aby władze rosyjskie naruszyły prawo skarżących do korzystania z ich prawa do skargi indywidualnej.

Tydzień 30 - Adam przeciwko Słowacji

Rzekome uderzenie w twarz 16-letniego Roma w policyjnej izbie zatrzymań nie zostało udowodnione, ale śledztwo w tej sprawie było nieodpowiednie - Sprawa Adam przeciwko Słowacji (68066/12) - 6 głosami do 1 brak naruszenia Artykułu 3 (zakaz nieludzkiego i poniżającego traktowania) w stosunku do zarzutu bycia uderzonym w twarz w policyjnej izbie zatrzymań oraz jednogłośnie naruszenie Artykułu 3 (śledztwo) w zakresie nieodpowiedniego śledztwa co do zarzutu złego traktowania. 

Sprawa dotyczyła zarzutu młodego Roma, że został uderzony w twarz w czasie przesłuchania przez Policję w 2010 r. w sprawie napadu oraz toczącego się w następstwie śledztwa mającego na celu ustalenie czy doszło do uderzenia w twarz. 

W zakresie meritum, co do uderzenia skarżącego w twarz przez funkcjonariuszy Policji, którzy go przesłuchiwali, Trybunał wyliczył kilka elementów, które poddają w wątpliwość jego zarzuty i uznał za do przyjęcia, argumenty rządu, że kontuzja skarżącego (spuchnięty policzek), mogła powstać w czasie stawiania oporu w trakcie zatrzymania (jak udokumentowano).

Mimo to, odnośnie śledztwa w sprawie rzekomego uderzenia w twarz, zamiast podjąć sprawę z własnej inicjatywy, władze przerzuciły ciężar udowodnienia swoich zarzutów na samego skarżącego. Władze nie podjęły żadnych środków aby wyeliminować niespójności w różnych wersjach co do przyczyny spuchniętego policzka skarżącego, przesłuchać albo skonfrontować niektórych świadków, włączając w to podejrzanych funkcjonariuszy Policji czy też lekarza, który udzielił skarżącemu pomocy zaraz po wypuszczeniu przez Policję czy też skonfrontować skarżącego z policjantami. Biorąc pod uwagę, delikatny charakter sytuacji Romów w Słowacji w tym czasie, Trybunał uznał, że władze nie zrobił wszystkiego, czego można by od nich rozsądnie oczekiwać celem wyjaśnienia zarzutów złego traktowania. 

Tydzień 15 - R.B. przeciwko Węgrom

Brak odpowiedniego śledztwa w sprawie gróźb i znieważeń popełnionych w czasie antyromskiego marszu na Węgrzech – sprawa R.B. przeciwko Węgrom (64602/12) – naruszenie Artykułu 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego) Konwencji w związku z brakiem skutecznego śledztwa w sprawie skargi o czyny o podłożu rasistowskim.

Sprawa dotyczyła skargi kobiety pochodzenia romskiego na to, że była ofiarą rasistowskich obelg oraz gróźb ze strony uczestników antyromskiego marszu oraz że władze nie wszczęły śledztwa w sprawie rasistowskich znieważeń i gróźb.

Trybunał uznał w szczególności, że biorąc pod uwagę obraźliwe słowa oraz zdarzenia, które miały miejsca w czasie antyromskiego marszu oraz to, że pochodziły od członka skrajnie prawicowej grupy, władze powinny były przeprowadzić śledztwo w tym szczególnym kontekście. Mimo to, władze nie podjęły żadnych rozsądnych kroków w celu ustalenia wątków rasistowskich sprawy.