M.P. p. Portugalii

Brak naruszenia prawa do poszanowania życia prywatnego skarżącej, której były mąż przedstawił e-maile jako dowody do sądów cywilnych – wyrok ETPC z 7.9.2021 r. w sprawie M.P. p. Portugalii (skarga nr 27516/14); jednogłośnie:

Brak naruszenia art. 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i korespondencji) Konwencji.

Sprawa dotyczyła skarżącej, która zarzucała, że jej były mąż nie został ukarany w postępowaniu karnym przez portugalskie sądy za dostęp do e-maili, które wymieniała na portalu randkowym oraz za przedstawienie ich jako dowodów w postępowaniu cywilnym w sprawie wspólnego rodzicielstwa i rozwodu, wszczęte przez niego przed sądami portugalskimi. Ostatecznie to sądy hiszpańskie, do których skarżąca zwróciła się w pierwszej kolejności (a nie sądy portugalskie, do których zwrócił się później jej mąż), orzekły w sprawie rozwodu i przyznały prawo pobytu dziecka przy matce, z prawami do kontaktów dla  byłego męża .

Trybunał stwierdził, między innymi, że wpływ ujawnienia tych e-maili na życie prywatne skarżącej był ograniczony, ponieważ zostały one ujawnione tylko w postępowaniu cywilnym; publiczny dostęp do akt w tego typu postępowaniach był ograniczony. Trybunał zauważył również, że e-maile, o których mowa, nie zostały ostatecznie zbadane, ponieważ Sąd Rodzinny w Lizbonie w rzeczywistości nie wydał orzeczenia co do meritum w sprawie wniosków męża. W opinii Trybunału władze portugalskie wyważyły ​​sprzeczne interesy, zgodnie z kryteriami określonymi w orzecznictwie. Ponadto, biorąc pod uwagę, że skarżąca zrzekła się prawa do jakichkolwiek roszczeń cywilnych w kontekście postępowania karnego, jedyną kwestią, która pozostała do rozstrzygnięcia, była kwestia odpowiedzialności karnej męża, w której Trybunał nie mógł rozstrzygnąć. Państwo portugalskie wywiązało się zatem ze swojego pozytywnego obowiązku ochrony praw skarżącej do poszanowania jej życia prywatnego i poufności jej korespondencji.

Dupate przeciwko Łotwie

 

Sądy krajowe nie ochroniły prawa do prywatności świeżo upieczonej matki – wyrok ETPC z 19.11.2020 r. w sprawie Dupate przeciwko Łotwie (skarga nr 18068/11); jednomyślnie:

Naruszenie art. 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego) Konwencji.

Sprawa dotyczyła potajemnie zrobionych zdjęć skarżącej leżącej na oddziale położniczym i późniejszej publikacji wraz z artykułem.

Trybunał uznał, że pomimo że sądy krajowe dokonały ważenia prawa do prywatności skarżącej z prawem do wolności wypowiedzi magazynu, który opublikował jej zdjęcie, to jednak nie uczynił tego w sposób wystarczający ani zgodny z orzecznictwem Trybunału.

Gaughran p. Zjednoczonemu Królestwu

Nieograniczone przechowywanie DNA, odcisków palców i zdjęć mężczyzny skazanego za prowadzenie pod wpływem alkoholu naruszyło jego prawo do prywatności – wyrok ETPC z 13.2.2020 r. w sprawie Gaughran p. Zjednoczonemu Królestwu (skarga nr 45245/15)

Sprawa dotyczyła skargi na nieograniczone przechowywanie danych osobowych (profil DNA, odciski palców i zdjęcie) mężczyzny, który został skazany za prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości w Irlandii Północnej.

Jednomyślnie:

Naruszenie art. 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego) Konwencji.

Trybunał podkreślił, że to nie czas trwania przechowywania danych był decydujący, ale brak określonych gwarancji. W sprawie skarżącego jego dane osobowe były przetrzymywane przez czas nieoznaczony bez wzięcia pod uwagę powagi czynu, potrzeby nieograniczonego przechowywania czy też jakiejkolwiek możliwości kontroli.

Biorąc pod uwagę, że użyta technologia była bardziej zróżnicowana niż przewidziana przez sądy krajowe w sprawie, w szczególności w odniesieniu do przechowywania i analizy zdjęć, Trybunał uznał, że przechowywanie danych skarżącego nie wypełniło rzetelnego testu ważenia między konkurującymi interesami: publicznym i prywatnym.

Tydzień 9 - Mockutė przeciwko Litwie

Szpital psychiatryczny naruszył prawo pacjenta do prywatności oraz prawo do wolności wyznania - wyrok ETPC z 27.2.2018 r. w sprawie Mockutė przeciwko Litwie (skarga nr 66490/09); jednomyślnie: naruszenie Artykułu 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego) Konwencji oraz 5 głosami do 2: naruszenie Artykułu 9 (prawo do wolności myśli, sumienia i wyznania) Konwencji. 

Sprawa dotyczyła zarzutów skarżącej Neringa Mockutė, że publiczny szpital ujawnił bardzo osobistą i wrażliwą poufną informację o jej życiu prywatnym dziennikarzom i jej matce oraz że przeszkodzono jej w praktykowaniu religii z uwagi na restrykcyjne środowisko szpitalne i nieprzyjazne podejście lekarzy. 

Trybunał uznał, że szpital bezprawnie ujawnił prywatną informację o skarżącej, naruszając przepisy prawa krajowego i międzynarodowego, a także wolność wyznania skarżącej pozbawiając ją bezprawnie wolności oraz przymuszając ją do „poprawnych” wyznań i praktyk. 

Tydzień 48 - Antović i Mirković przeciwko Czarnogórze

Monitoring sal wykładowych w Czarnogórze naruszył prawo profesorów do prywatności - wyrok ETPC z 28.11.2017 r. w sprawie Antović i Mirković przeciwko Czarnogórze (skarga nr 70838/13); 4 głosami do 3: naruszenie Artykułu 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego) Konwencji. 

Sprawa dotyczyła skargi na ingerencję w prywatność dwóch profesorów Uniwersytetu Czarnogórskiej Szkoły Matematyki Nevenki Antovića i Jovana Mirkovića po zainstalowaniu kamer video w miejscach, w których wykładali. 

Uważali, że nie mieli skutecznej kontroli nad zbieraną informacją oraz że monitoring był bezprawny. Sądy krajowe odrzuciły powództwo skarżących odszkodowanie, uznając że życie prywatne nie stanowiło problemu w sprawie, jako że audytoria, w których skarżący nauczali, były miejscami publicznymi. 

Trybunał najpierw odrzucił argumenty rządu o niedopuszczalności skargi z uwagi na fakt, że sprawa nie dotyczyła prywatności jako że miejsce monitorowane znajdowało się w przestrzeni publicznej. Trybunał zauważył, że już wcześniej uznał, że „życie prywatne” może dotyczyć czynności zawodowych i stwierdził, że tak było również w przypadku skarżących. Artykuł 8 Konwencji znajdował więc zastosowanie. Co do meritum, Trybunał ustalił, że monitoring wizyjny stanowił ingerencję w prawo do prywatności skarżących a z przedstawionego materiału dowodowego wynikało, że był również sprzeczny z prawem krajowym. Tymczasem sądy krajowe nigdy nie wzięły pod uwagę prawnego uzasadnienia monitoringu ponieważ uznały z góry, że nie nastąpiła ingerencja w prywatność. 

Tydzień 13 - Bédat przeciwko Szwajcarii

Ukaranie grzywną dziennikarza za opublikowanie dokumentów objętych tajemnicą w postępowaniu karnym było usprawiedliwione – Sprawa Bédat przeciwko Szwajcarii (56925/08) – wyrok Wielkiej Izby – brak naruszenia Artykułu 10 (swoboda wyrażania opinii) Konwencji.

Sprawa dotyczyła ukarania grzywną dziennikarza za opublikowanie dokumentów objętych tajemnicą w postępowaniu karnym. Trybunał uznał w szczególności, że publikacja artykułu, w czasie, gdy śledztwo wciąż trwało, wiązało się z ryzykiem wpływu na przebieg postępowania, co tym samym usprawiedliwiało, podjęcie przez władze krajowe środków odstraszających, takich jak zakaz ujawniania informacji poufnej. Uznając, że oskarżony mógł wytoczyć powództwo w postępowaniu cywilnym, z uwagi na ingerencję w jego życie prywatne, Trybunał mimo to przyjął, że istnienie w prawie krajowym środków, z których oskarżony mógł skorzystać, nie zwalnia państwa z pozytywnego obowiązku ochrony życia prywatnego wszystkich osób oskarżonych w toku postępowania karnego. Podsumowując, Trybunał uznał, że kara nałożona na dziennikarza za złamanie tajemnicy, zmierzała do ochrony właściwego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości oraz praw oskarżonego do rzetelnego procesu oraz poszanowania jego życia prywatnego, oraz nie stanowiła nieproporcjonalnej ingerencji w wykonywanie jego prawa do wyrażania opinii.

Tydzień 11 - Kahn przeciwko Niemcom

Prawo do prywatności dzieci znanego piłkarza było wystarczająco chronione przez niemieckie prawo – sprawa Kahn przeciwko Niemcom (16313/10) – brak naruszenia Artykułu 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego) Konwencji.

Sprawa dotyczy powtarzających się publikacji zdjęć dzieci Olivera Kahna, dawnego bramkarza w niemieckiej reprezentacji piłkarskiej, w dwóch magazynach o zasięgu ogólnokrajowym, pomimo zakazu publikacji wydanej przez sąd.

Po publikacji kilku zdjęć skarżący zwrócili się do Sądu Okręgowego w Hamburgu, który w 2005 roku wskazał, że ich prawo do własnego wizerunku zostało naruszone I zakazał jakichkolwiek przyszłych publikacji zdjęć skarżących. Kiedy wydawca magazynów wydrukował kolejne zdjęcia pomimo zakazu, sąd okręgowy nakazał mu zapłatę kary finansowej. Trybunał wskazał, że w wyniku działań podjętych przez skarżących, wydawca musiał zapłacić kary finansowe w wysokości 68% żądanej przez nich kwoty. Federalny Trybunał Sprawiedliwości w Niemczech uznał, że skarżący – których wizerunki nie były widoczne ani przybliżone – mogli zostać rozpoznani na zdjęciach jedynie z uwagi na obecność ich rodziców oraz towarzyszącego zdjęciom tekstu oraz nie byli głównym tematem reportażu, który koncentrował się na relacjach ich rodziców po rozwodzie. Trybunał zaakceptował ustalenia niemieckich sądów, w związku z charakterem zdjęć, że nie było podstaw do przyznania dodatkowego zadośćuczynienia na wniosek skarżących.