T.I. i Inni przeciwko Grecji

Zarzuty seksualnego wykorzystywania: nieodpowiednie ramy prawne w tamtym czasie i wiele innych uchybień - wyrok ETPC z 18.7.2019 r. w sprawie T.I. i Inni przeciwko Grecji (skarga nr 40311/10); jednomyślnie: 

Naruszenie Artykułu 4 (zakaz niewolnictwa oraz pracy przymusowej) Konwencji. 

W tej sprawie trzy rosyjskie obywatelki twierdziły, że były ofiarami handlu ludźmi. W szczególności zarzucały, że zostały zmuszone do pracy jako prostytutki w Grecji. 

Trybunał uznał w szczególności, że obowiązujące w toku procesu prawo nie było skuteczne ani wystarczające aby ukarać handlarzy ani zapewnić skuteczną prewencję handlu ludźmi. Następnie stwierdził, że odpowiednie władze nie zajęły się sprawą ze stopniem staranności wymaganym Artykułem 4 Konwencji.

Tydzień 29 - S.M. przeciwko Chorwacji

Trybunał stwierdza naruszenie w sprawie Chorwatki, która została zmuszona do prostytucji – wyrok ETPC z 19.7.2018 r. w sprawie S.M. przeciwko Chorwacji (skarga nr 60561/14); 6 głosami do 1: naruszenie Artykułu 4 (zakaz niewolnictwa oraz pracy przymusowej) Konwencji.

Sprawa dotyczyła skargi Chorwatki, która została zmuszona do prostytucji. Zarzucała w szczególności, że władze nie odpowiedziały w odpowiedni sposób na jej skargę oraz że Chorwacja nie ma odpowiedniego prawa, by rozwiązywać tego typu problemy.  

Trybunał, po pierwsze, orzekł, że art. 4 może być zastosowany w sprawach dotyczących handlu ludźmi czy wykorzystania kobiet dla celów prostytucji, nawet jeśli nie ma tam wątku międzynarodowego.  Trybunał stwierdził, że pomimo istnienia odpowiedniego prawa w Chorwacji ścigania handlu ludźmi, przymusowej prostytucji czy sutenerstwa, istniały nieprawidłowości w zakresie śledztwa w sprawie skarżącej. W szczególności, władze nie przesłuchały wszystkich możliwych świadków, by ustalić, że skarżąca dobrowolnie oferowała usługi seksualne, by uniewinnić oskarżonego, nie wzięły pod uwagę prawa międzynarodowego w zakresie handlu ludźmi, zgodnie z którym zgoda ofiary nie miała żadnego znaczenia.

Tydzień 13 - Chowdury i Inni przeciwko Grecji

Imigranci będący ofiarami przymusowej pracy oraz handlu ludźmi nie uzyskali odpowiedniej ochrony w Grecji – wyrok ETPC z 30.3.2017 r. w sprawie Chowdury i Inni przeciwko Grecji (21884/15); jednomyślnie: naruszenie Artykułu 4 § 2 (zakaz pracy przymusowej) Konwencji.

Sprawa dotyczyła 42 Bengalczyków, którzy nie uzyskali pozwolenia na pracę oraz zostali poddani przymusowej pracy. Ich pracodawcy zrekrutowali ich do zbierania truskawek w Manoladzie (Grecja), jednakże bez wynagrodzenia, zobowiązując ich do pracy w ciężkich fizycznie warunkach pod nadzorem uzbrojonych strażników.

Trybunał uznał, po pierwsze, że sytuacja skarżących stanowiła handel ludźmi oraz pracę przymusową, zaznaczając, że eksploatacja poprzez pracę była jednym z aspektów handlu ludźmi. Trybunał wskazał również, że państwo nie wykonało swoich obowiązków zapobiegnięcia sytuacji handlu ludźmi, ochrony ofiar oraz przeprowadzenia skutecznego śledztwo w zakresie popełnionych przestępstw w celu ukarania osób odpowiedzialnych za handel.  

Tydzień 3 - J. i Inni przeciwko Austrii

Austriackie władze spełniły ich obowiązek wynikający z Europejskiej Konwencji ochrony dwóch ofiar handlu ludźmi – wyrok ETPC z 17.01.2017 r. w sprawie J. i Inni przeciwko Austrii (58216/12); jednomyślnie: brak naruszenia Artykułu 4 (zakaz pracy przymusowej) oraz brak naruszenia Artykułu 3 (zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania) Konwencji.

Sprawa dotyczy śledztwa w Austrii w sprawie zarzutu handlu ludźmi. W szczególności, dwie obywatelki Filipin,  które wyjechały do Zjednoczonych Emiratów Arabskich pracować jako pokojówki czy opiekunki dzieci, zarzucały, że ich pracodawcy zabrali im paszporty i wykorzystywali je. Zarzucały, że były w ten sposób traktowane również w czasie krótkiego pobytu w Wiedniu, gdzie ich pracodawcy je zabrali, i gdzie ostatecznie udało im się uciec. Na skutek skargi skarżących przeciwko ich pracodawcom, władze austriackie uznały brak swojej jurysdykcji co do przestępstw popełnionych za granicą i zdecydowały się umorzyć postępowanie co do zdarzeń mających miejsce w Austrii. W swojej skardze przed Trybunałem, zarzucały w szczególności, że to co im się przydarzyło w Austrii nie powinno być rozpoznawane rozłącznie, oraz że władze austriackie miały obowiązek wynikający z prawa międzynarodowego prowadzenia śledztwa w sprawie wszystkich zdarzeń, które miały miejsce za granicą.

Trybunał uznał, że nie ma obowiązku pod Europejską Konwencją do prowadzenia śledztwa w sprawie rekrutacji skarżących na Filipinach oraz ich rzekomej eksploatacji w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, ponieważ państwa nie mają obowiązku pod Artykułem 4 Konwencji zapewnienia uniwersalnej jurysdykcji co do przestępstw związanych z handlem ludźmi popełnionych za granicą. W zakresie zdarzeń w Austrii, Trybunał uznał, że władze podjęły wszystkie kroki, jakie mogły być rozsądnie oczekiwane w tej sytuacji. Skarżące, wsparte przez dotowaną przez państwo organizację pozarządową, zostały przesłuchane przez specjalnie wyszkolonych funkcjonariuszy policji, otrzymały prawo pobytu i pracy w celu uregulowania ich pobytu w Austrii, a także ustanowiono zakaz ujawniania ich danych osobowych w celu zapewnienia im ochrony. Ponadto, śledztwo w sprawie zarzutów skarżących co do ich pobytu w Wiedniu było wystarczające a ocena władz zakończona ustaleniem, opartym na podstawie faktów oraz dostępnych dowodów, była rozsądna. Jakiekolwiek kolejne kroki w sprawie – takie jak konfrontacja pracodawców skarżących – nie mogły być uznane za skuteczne, ponieważ nie istniała żadna umowa dotycząca wzajemnej pomocy prawnej pomiędzy Austrią i Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi, a także, gdyż skarżące zwróciły się do policji dopiero po roku od przedmiotowych zdarzeń, kiedy to ich pracodawcy opuścili kraj.