Tydzień 43 - Narodowodemokratyczna Partia Niemiec (NPD) przeciwko Niemcom

Trybunał odrzuca skargę Narodowodemokratycznej Partii Niemiec (NPD) – decyzja w sprawie Narodowodemokratyczna Partia Niemiec (NPD) przeciwko Niemcom (55977/13) : jednomyślnie uznana za niedopuszczalną. Decyzja jest ostateczna.

Sprawa dotyczy partii politycznej, NPD, oraz jej skargi za bycie stygmatyzowaną oraz uznawaną za skrajnie prawicową i niekonstytucyjną partią w Niemczech. W szczególności, partia skarżyła się, że doszło do wielu naruszeń jej praw w Niemczech (które doprowadziły de facto do zakazu działania) oraz że nie istniały żadne środki dochodzenia odszkodowania. Przykłady rzekomych naruszeń dotyczyły zwolnień jej członków z pracy w służbie publicznej; niezdolność partii do otworzenia rachunków bankowych; zakazanie kandydatom startowania w wyborach.

Trybunał uznał, że istniały wystarczające środki dostępne dla NPD na poziomie krajowym, które umożliwiały partii skuteczne dochodzenie swoich praw pod Konwencją. NPD i jej członkowie mogli skarżyć się w indywidualnych sprawach na dyskryminację oraz ograniczenia przed niemieckimi sądami. Niemniej, tego typu środki nie zostały wykorzystane z przyczyn podanych przez NPD takich jak: postępowanie przed sądem krajowym nie było skuteczne ponieważ nie zawsze prowadziło do wygranej; ponieważ mogło jedynie zapewnić środek na naruszenie dopiero po jego wystąpieniu; ponieważ wiele postępowań wymagało przejścia przez licznej instancje. NPD oraz jej członkowie mogli więc dochodzić swoich roszczeń przed sądami cywilnymi, karnymi i administracyjnymi w sytuacji, gdy doszło do naruszenia w indywidualnej sprawie. W rzeczywistości, wyrok w sprawie zgodności działania z konstytucją prze partię nie był wymagany do tego typu postępowań. 

Tydzień 43 - Kanaginis przeciwko Grecji

Postępowanie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości oparte było na błędnym obliczeniu wartości wywłaszczonej dziesiątki lat wcześniej nieruchomości – Sprawa Kanaginis przeciwko Grecji (27662/09) jednomyślnie: naruszenie Artykułu 1 Protokołu Nr 1 (ochrona własności) Konwencji.

Sprawa dotyczyła postępowania o zwrot wywłaszczonej przez państwo nieruchomości. Skarżący zarzucił, że kwota odszkodowania, którą musiał zwrócić, żeby odzyskać własność nieruchomości nie była proporcjonalna do kwoty odszkodowania jaką uzyskał w związku z wywłaszczeniem. Trybunał zgodził się z tym, że zastosowanie wyłącznie kryterium średniego rocznego indeksu ceny konsumenckiej nie pozwoliło odpowiednim władzom na wzięcie pod uwagę innych odpowiednich, w rzeczywistości koniecznych czynników do  prawidłowego obliczenia kwoty, która miała być zwrócona państwu. Zastosowanie tylko tego kryterium nie brało pod uwagę, na przykład, ceny rynkowej nieruchomości w tamtym czasie ani wartości sąsiednich czy innych działek ulokowanych w tej samej dzielnicy, które zostały wywłaszczone. 

Tydzień 43 - Les Authentiks i Supras Auteuil 91 przeciwko Francji

Rozwiązanie stowarzyszeń kibiców Paris-Saint-Germain “Les Authentiks” oraz “Supras Auteuil 91” było usprawiedliwione – Sprawa Les Authentiks i Supras Auteuil 91 przeciwko Francji (4696/11) większością głosów: brak naruszenia Artykułu 6 (prawo do rzetelnego procesu sądowego) i Artykułu 11 (wolność zgromadzeń i stowarzyszeń) Konwencji.

Sprawa dotyczyła rozwiązania dwóch stowarzyszeń kibiców Paris-Saint-Germain w następstwie burd z udziałem ich członków w dniu 28 lutego 2010 r., które doprowadziły do śmierci jednego z kibiców.  Trybunał uznał w szczególności, że mając na uwadze rozmiar marginesu oceny w sprawach nawoływania do przemocy oraz w szczególnych okolicznościach niniejszej sprawy, nakazy rozwiązania były konieczne i proporcjonalne do poszukiwanego celu. 

Tydzień 43 - Shukurov przeciwko Azerbejdżanowi

Skargi na nieprawidłowości w wyborach w Azerbejdżanie nie zostały skutecznie rozpoznane – wyrok ETPC z 27.10.2016 r. w sprawie Shukurov przeciwko Azerbejdżanowi (37614/11) jednomyślnie: naruszenie Artykułu 3 of Protokołu Nr 1 (prawo do wolnych wyborów) Konwencji; oraz że Azerbejdżan nie spełnił obowiązków wynikających z Artykułu 34 (prawo do skargi indywidualnej) Konwencji.

Sprawa dotyczyła nieprawidłowości w wyborach parlamentarnych w listopadzie 2010 r. Na podstawie swojego wcześniejszego orzecznictwa, Trybunał uznał w szczególności, że prawa skarżącego do startowania jako kandydat w tych wyborach zostały naruszone, ponieważ jego skargi na nieprawidłowości w wyborach nie zostały skutecznie rozpoznane przez żadną komisję wyborczą w kraju czy sąd krajowy. Ponadto, Trybunał wskazał, że władze zatrzymały akta skarżącego znajdujące się u jego prawnika, poważnie naruszając jego prawo do skargi indywidualnej do Trybunału. W swoim uzasadnieniu Trybunał odniósł się do listu rządu Azerbejdżanu, niezwiązanego ze sprawą. List zwracał uwagę na znaczące obniżenie waluty w 2015 r. oraz domagał się od Trybunału wzięcia tego pod uwagę przy rozpoznawaniu wysokości należnego odszkodowania wyrażonego w krajowej walucie. Trybunał odnotował, że miała miejsce dewaloryzacja. Niemniej, Trybunał uznał, że weźmie pod uwagę kurs waluty z daty kiedy wniesiono skargę, a nie z dnia orzekania. 

Tydzień 43 - Otgon przeciwko Mołdawii

Zbyt niskie odszkodowanie przyznane za narażenie na utratę zdrowia po wypiciu zainfekowanej wody z kranu – Sprawa Otgon przeciwko Mołdawii (22743/07); 6 głosami do 1: naruszenie Artykułu 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego) Konwencji.

Sprawa dotyczyła skargi na wysokość przyznanego skarżącej przez sąd odszkodowania po tym jak wypiła zainfekowaną wodę z kranu. W efekcie, spędziła dwa tygodnie w szpitalu z rozpoznaniem czerwonki (ostrej choroby zakaźnej jelit). Trybunał doszedł do wniosku, że pomimo ustalenia przez sądy krajowe odpowiedzialności i przyznania odszkodowania w postępowaniu wytoczonym przeciwko państwowemu dostarczycielowi wody, przyznana suma była nieodpowiednia biorąc pod uwagę stopień szkody, jaka została wyrządzona dla zdrowia skarżącej.

Tydzień 42 - Muršić przeciwko Chorwacji

Przetrzymywanie przez 27 dni w celi, w której na więźnia przypadało mniej niż 3 m2 było nieludzkim i poniżającym traktowaniem – Sprawa Muršić przeciwko Chorwacji (7334/13) - Wyrok Wielkiej Izby: jednomyślnie, naruszenie Artykułu 3 (zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania) Konwencji za okres od 18 lipca do 13 sierpnia 2010 r., kiedy to skarżący był przetrzymywany w celi o powierzchni mniejszej niż 3 m2 na osobę w Zakładzie Karnym w Bjelovarze; 10 głosami do 7, brak naruszenia Artykułu 3 w stosunku do pozostałych niekonsekutywnych okresów pozbawienia wolności w czasie których na więźnia przypadało mniej niż 3 m2 na osobę; 13 głosami do 4, brak naruszenia Artykułu 3 w zakresie okresów kiedy na osobę przypadało pomiędzy 3 a 4 m2 w Zakładzie Karnym w Bjelovarze.

Trybunał potwierdził, że powierzchnia 3 m2 powierzchni na więźnia w celi wieloosobowej była rozpowszechnioną normą w jego orzecznictwie, stając się minimalnym standardem dla celów Artykułu 3. Kiedy powierzchnia jest mniejsza niż 3 m2, brak sfery osobistej był uznawany za tak poważny, że powstawało domniemanie naruszenia Artykułu 3. Mając na uwadze dokumenty przedstawione przez chorwacki rząd oraz oświadczenia skarżącego, Trybunał uznał, że warunki w jakich skarżący był przetrzymywany w Zakładzie Karnym w Bjelovarze były ogólnie odpowiednie, jednakże doszło do naruszenia Artykułu 3 z uwagi na nieprzerwany okres 27 dni w czasie których skarżący był przetrzymywany na powierzchni mniej niż 3 m2 na osobę. Pozostałe okresy, w czasie których skarżący dysponował mniej niż 3 m2 powinny być postrzegane jako krótkie i niewielkie ograniczenia sfery osobistej, biorąc pod uwagę fakt, że w tym samym czasie skarżący miał swobodę poruszania się po zakładzie karnym oraz aktywności poza celą, a także że zakład karny był w ogólnie dobrym stanie.

Tydzień 42 - G.U. przeciwko Turcji

Tureckie władze nie przeprowadziły skutecznego śledztwa w sprawie zgwałcenia oraz seksualnego wykorzystywania małoletniej przez jej ojczyma – Sprawa G.U. przeciwko Turcji (16143/10), jednomyślnie: naruszenie Artykułu 3 (zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania, brak skutecznego śledztwa) oraz Artykułu 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego) Konwencji.

 

Sprawa dotyczyła skargi młodej kobiety (G.U.), małoletniej w tamtym czasie, która skarżyła się, że została zgwałcona oraz seksualnie wykorzystywana przez jej 62-letniego ojczyma (M.S.). Bez dokonywania oceny winy ojczyma skarżącej, Trybunał uznał w szczególności, że odpowiednie władze nie wykorzystały dostępnych środków celem ustalenia wszystkich towarzyszących sprawie okoliczności oraz nie wzięły pod uwagę szczególnej wrażliwości oraz szczególnych czynników psychologicznych związanych ze zgwałceniem małoletnich popełnionych w warunkach domowych.

Tydzień 42 - Vukota-Bojić przeciwko Szwajcarii

Bezprawna inwigilacja prowadzona przez towarzystwo ubezpieczeniowe ofiary wypadku drogowego naruszyła jej prawo do prywatności – Sprawa Vukota-Bojić przeciwko Szwajcarii (61838/10), 6 głosami do 1: naruszenie Artykułu 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego) oraz jednomyślnie brak naruszenia Artykułu 6 (prawo do rzetelnego procesu sądowego) Konwencji.

Skarżąca była ofiarą wypadku drogowego, po którym wystąpiła o rentę z tytułu niezdolności do pracy. W toku sporu z ubezpieczycielem co do wysokości renty, w czasie gdy postępowanie sądowe trwało już kilka lat, ubezpieczyciel zażądał by skarżąca poddała się nowemu badaniu lekarskiemu, celem zebrania dodatkowego materiału dowodowego na okoliczność jej stanu zdrowia. Kiedy odmówiła, ubezpieczyciel wynajął prywatnych detektywów celem przeprowadzenia tajnego dochodzenia na jej temat. Dowody uzyskane z tego dochodzenia zostały użyte w kolejnym postępowaniu sądowym, które skutkowało obniżeniem renty skarżącej.

Skarżąca zarzuciła, że tego typu inwigilacja naruszyła jej prawo do poszanowania życia prywatnego oraz że dowody zebrane w ten sposób nie powinny być wykorzystywane w postępowaniu sądowym.

Trybunał uznał, że działania ubezpieczyciela pociągają za sobą odpowiedzialność państwa pod Konwencją z uwagi na to, że towarzystwo ubezpieczeniowe było zgodnie z prawem szwajcarskim postrzegane jako władza publiczna. Trybunał uznał również, że tajna kontrola naruszyła prywatne życie skarżącej, nawet jeśli została przeprowadzona w miejscach publicznych, z uwagi na to, że śledczy gromadzili i przechowywali dane w sposób systematyczny oraz użyli tego w konkretnym celu.

Ponadto, tego typu inwigilacja nie była przewidziana prawem, ponieważ przepisy prawa szwajcarskiego nie były wystarczająco precyzyjne w tym zakresie.   W szczególności nie uregulowano w sposób przejrzysty kwestii kiedy i jak długo inwigilacja ma być przeprowadzana, oraz jak dane otrzymane w toku inwigilacji powinny być przechowywane i kto może mieć do nich dostęp. W związku z tym doszło do naruszenia Artykułu 8.

W zakresie Artykułu 6 Trybunał uznał, iż użycie materiału dowodowego zebranego w drodze inwigilacji w sprawie skarżącej nie naruszyło rzetelności postępowania sądowego. Miała ona bowiem możliwość kwestionowania uzyskanych w toku inwigilacji dowodów, zaś sądy krajowe uzasadniły swoją decyzję co do ich dopuszczenia.

Tydzień 41 - B.A.C. przeciwko Grecji

Nierozpoznanie przez władze wniosku osoby ubiegającej się o azyl znajdującej się w niepewnej sytuacji oraz zagrożonej deportacją naruszyło Konwencję – Sprawa B.A.C. przeciwko Grecji (11981/15), jednomyślnie: naruszenie Artykułu 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego) oraz naruszenie Artykułu 8 w związku z Artykułem 13 (prawo do skutecznego środka odwoławczego), a także, że dojdzie do naruszenia Artykułu 3 (zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania) w związku z Artykułem 13 (prawo do skutecznego środka odwoławczego), jeżeli skarżący wróci do Turcji.

Sprawa dotyczyła osoby ubiegającej się o azyl, czekającej na decyzję w swojej sprawie od 2002 roku. Trybunał uznał w szczególności, że nierozpoznanie przez władze wniosku skarżącego o azyl przez ponad 14 lat bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia naruszyło pozytywne obowiązki związanego z jego prawem do poszanowania życia prywatnego. Ponadto, oczekując na decyzję w sprawie azylu, status prawny skarżącego pozostawał niewyjaśniony, w związku z czym narażono go na niebezpieczeństwo powrotu do Turcji, gdzie istniało realne ryzyko, że mógłby zostać poddany traktowaniu sprzecznemu z Artykułem 3 Konwencji.

Tydzień 41 - Kitanovska Stanojkovic i Inni przeciwko Macedonii

18-miesięczne opóźnienie w wykonaniu kary pozbawienia wolności sprawcy rozboju – Sprawa Kitanovska Stanojkovic i Inni przeciwko Macedonii (2319/14), jednomyślnie: naruszenie procesowe Artykułu 2 (prawo do życia) Konwencji.

Sprawa dotyczyła opóźnienia w wykonaniu kary pozbawienia wolności sprawcy rozboju, w wyniku którego zaatakowano również przebywającą w domu parę. Skarżąca, została bardzo poważnie ranna a jej mąż w wyniku doznanych ran zmarł.   Sprawcy zostali skazani na podstawie prawomocnego wyroku w listopadzie 2012 r. Jeden ze sprawców nadal mieszkał w sąsiedztwie skarżących aż do lipca 2014 roku, kiedy zaczął odbywać karę pozbawienia wolności. Trybunał nie krytykował postępowania karnego w sprawie, które dokonało ustaleń okoliczności rozboju oraz doprowadziło do ustalenia winnych. Skuteczne postępowanie karne musi jednak rozciągać się na właściwe wykonanie nałożonej kary. W sprawie skarżących wymóg ten nie został spełniony z uwagi na opóźnienie wykonania kary pozbawienia wolności o 18 miesięcy, za co ponoszą w pełni odpowiedzialność odpowiednie władze. Opóźnienie było wynikiem braku koordynacji pomiędzy dwoma wydziałami tego samego sądu oraz brakiem sędziego wykonawczego, który mógłby zająć się sprawą.