Tydzień 39 - Lavrentiadis przeciwko Grecji

Zatrzymanie osoby, która cierpi na chroniczną chorobę autoimmunologiczną oraz fakt, że nie nie miała dostępu do odpowiedniej opieki medycznej w czasie zatrzymania narusza Konwencję - Lavrentiadis przeciwko Grecji - naruszenie Artykułu 3, 5 i 13 Konwencji. 

Skarżący cierpiał na młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, chorobę która uniemożliwia poruszanie się oraz czyniła go niezdolnym do samodzielnego zaspokajania podstawowych potrzeb. Skarżący, tymczasowo aresztowany w sprawie, wnosił o uchylenie aresztu z uwagi na stan zdrowia. Tuż przed rozprawą dotyczącą jego wniosku wniósł o jej odroczenie z uwagi na pogorszenie się jego stanu zdrowia. Sąd uznał jednak, że jego stawiennictwo nie jest konieczne i rozpoznał jego wniosek pod jego nieobecność. 

Trybunał uznał, że stan zdrowia oraz stopień niepełnosprawności skarżącego uzasadniał konieczność osobistego stawiennictwa w sądzie, tym bardziej, że pisemne stanowisko prokuratora odnośnie zwolnienia skarżącego z aresztu nie zostało mu nawet doręczone przed rozpatrzeniem sprawy przez sąd - nie mógł więc poznać argumentów prokuratora, który wnosił o odrzucenie wniosku. Stąd Trybunał uznał, że doszło do naruszenia Artykułu 5 § 4 Konwencji. 

Trybunał stwierdził również naruszenie Artykułu 3 z uwagi na fakt braku właściwej i wyspecjalizowanej opieki medycznej w areszcie, brak właściwego miejsca na przechowywanie strzykawek dla niego, które musiał dzielić z innymi osobami seropozytwnymi, umieszczenia skarżącego w celi na 3 piętrze pomimo że jedyna toaleta, z której mógł korzystać i do której musiał być dowożony znajdowała się na parterze. Mimo braku intencji władz w tym zakresie, Trybunał uznał, że powyższe uchybienia stanowiły poniżające traktowanie. 

Tydzień 39 - Silva Carvalho Rico przeciwko Portugalii

Sprawa dotycząca obniżenia emerytur w związku z zastosowaniem środków oszczędnościowych w Portugalii jednomyślnie uznana za niedopuszczalna - decyzja w sprawie Silva Carvalho Rico przeciwko Portugalii (nr 13341/14). 

Sprawa dotyczyła obniżenia emerytur w związku z zastosowaniem środków oszczędnościowych w Portugalii, w szczególności nadzwyczajnej składki solidarnościowej. W związku z negocjacjami w celu otrzymania wsparcia finansowego od Unii Europejskiej, państw strefy euro i Międzynarodowego Funduszu Monetarnego, rząd portugalski zaakceptował wprowadzenie odpowiednich rozwiązań gospodarczych i socjalnych między 2011 i 2014 rokiem. W związku z powyższym emerytura skarżącej została odpowiednio obniżona w latach 2013-2014. Skarżąca podnosiła, że wprowadzone środki naruszyły jego prawo ochrony jego własności zgodnie z Artykułem 1 Protokołu 1 Konwencji. Trybunał wskazał na interes ogólny w Portugalii w czasie kryzysu finansowego oraz ograniczony i czasowy charakter zastosowanych środków w stosunku do emerytury skarżącej. W związku z powyższym uznał obniżenie emerytury za proporcjonalne ograniczenie jej prawa do ochrony jej własności w celu osiągnięcia w krótkim czasie naprawy gospodarki kraju. 

Tydzień 39 - Dedecan i Ok przeciwko Turcji

Nieproporcjonalność środków dyscyplinarnych zastosowanych wobec nauczycieli za udział w demonstracji zorganizowanej przez związek zawodowy - sprawa Dedecan i Ok przeciwko Turcji (nr 22685/09 and 39472/09). 

Skarżący byli nauczycielami i członkami związku zawodowego Eğitim ve Bilim Emekçileri Sendikası – Eğitim-Sen (Związek pracowników sektora edukacji i nauki). Zostali oni dyscyplinarnie przeniesieni do innych miast z uwagi na fakt, że brali udział w nielegalnej demonstracji związku zawodowego; zawieszono również im przez rok możliwość awansu. Trybunał wskazał, iż nie kwestionowano faktu pokojowego charakteru demonstracji oraz pasywnego w niej udziału skarżących bez ujawniania poglądów politycznych, zaś skarżący skorzystali z prawa do udziału w pokojowym zgromadzeniu. Trybunał uznał, że zastosowane środki nie były proporcjonalne ani konieczne w demokratycznym społeczeństwie - naruszenie Artykułu 11 Konwencji (prawo do swobodnego, pokojowego zgromadzenia). 

Tydzień 39 - Ilkin przeciwko Rosji

Sprawa dotyczy warunków transportu z aresztu śledczego do sądu i z powrotem. Sprawa Ilkin przeciwko Rosji (no. 12436/11). Trybunał uznał, że pojedyncze przedziały w ciężarówkach mierzące 0.4, 0.5 czy 0,8 m2 nie były odpowiednie dla transportowanych więźniów niezależnie od tego jak długo trwał transport. Mimo że grupowe przedziały przekraczały 3 m2, to trudnym do wyobrażenia dla Trybunału był fakt, iż przewożono jednocześnie 24 lub więcej osób, zwłaszcza iż zdarzało się że podróż trwała do 4 godzin. To było wystarczające do uznania , że skarżący był narażony na nieludzkie i poniżające traktowanie które naruszyło Artykuł 3 Konwencji. Trybunał uznał również, iż doszło do naruszenia Artykułu 5 § 3 (prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego) oraz 5 § 4 (prawo do odwołania do sądu w celu ustalenia legalności pozbawienia wolności).

Tydzień 39 - Abdurakhmanova i Abdulgamidova przeciwko Rosji

Sprawa uprowadzenia i zniknięcia syna i męża skarżących w Rosji - sprawa Abdurakhmanova i Abdulgamidova przeciwko Rosji (no. 41437/10). 

Skarżące są matką i żoną Abdurakhmana Abdurakhmanova, który został uprowadzony przez władze państwowe w Dagestanie a następnie zniknął. Skarżące twierdziły, że Abdurakhman został uprowadzony w biały dzień przez grupę zamaskowanych mężczyzn. Tego samego dnia grupa oficerów z rejonowego departamentu wewnętrznego odwiedziła matkę zatrzymanego w jej domu, doręczając nakaz aresztowania syna, podejrzanego o działalność terrorystyczną. Postępowanie dotyczące uprowadzenia zostało wszczęte i zawieszone a następnie podjęte i wciąż trwa. Trybunał uznał, iż doszło do naruszenia Artykułu 2 Konwencji (prawo do życia) w jego proceduralnym aspekcie z uwagi na nieskuteczność i długotrwałość postępowania przygotowawczego; naruszenia Artykułu 3 z uwagi ucisk i utrapienie jakiego doznały skarżące, które wciąż doznają cierpienia , z uwagi na niemożliwość ustalenia losu swojego syna czy męża oraz z uwagi na sposób w jaki toczy się postępowanie; naruszenia Artykułu 5 Konwencji z uwagi na bezprawność zatrzymania Abdurakhmana Abdurakhmanova oraz potwierdzenie tej sytuacji przez władze; naruszenia Artykułu 13 Konwencji z uwagi na brak jakiegokolwiek środka krajowego, jeśli chodzi o ich skargę pod Artykułem 2 Konwencji. 

Tydzień 39 - Niţulescu przeciwko Rumunii

Skazanie na podstawie pisemnej transkrypcji nagrania bez wykazania jego autentyczności i przesłuchania nagranych osób narusza Artykuł 6 Konwencji - sprawa Niţulescu przeciwko Rumunii (no. 16184/06). 

Skarżący był oskarżony o płatną protekcję a następnie uniewinniony w dwóch instancjach. Sąd Najwyższy uchylił wyroki i skazał skarżącego na dwa lata pozbawienia wolności w zawieszeniu opierając swój wyrok na nagraniach rozmów między skarżącym i osobą trzecią. Trybunał uznał, iż doszło do naruszenia Artykułu 6 § 1 (prawo do rzetelnego procesu sądowego) z uwagi na fakt, że Sąd Najwyższy oparł swoje ustalenia na podstawie pisemnej transkrypcji z taśm, których autentyczność nigdy nie została wykazana. Co więcej, osoby które zostały nagrane nigdy nie zostały przesłuchane. 

Tydzień 39 - Nabil i Inni przeciwko Węgrom

Sprawa dotyczy zatrzymania skarżących Somalijczyków, którzy wystąpili o azyl, w czasie oczekiwania na ewentualną deportację - Nabil i Inni przeciwko Węgrom (no. 62116/12) 

Przez Grecję trzej skarżący dotarli na Węgry przez Serbię w listopadzie 2011 roku, po czym zostali zatrzymani i aresztowani przez węgierską straż graniczną oraz przewiezieni do placówki granicznej. Następnie zarządzono wydalenie skarżących  do Serbii w związku z nielegalnym przekroczeniem granicy bez dokumentów oraz ich zatrzymanie w oczekiwaniu na deportację. Trzy dni później skarżący wystąpili o azyl na Węgrzech. Mimo to ich areszt był kilkakrotnie przedłużany. 19 Marca 2012 roku oddalono ich wniosek o azyl a 24 marca zostali zwolnieni w ramach uzyskania subsydiarnej ochrony w postępowaniu o azyl. 

Trybunał uznał, że sądy krajowe przedłużając areszt skarżących nie dokonały właściwej oceny czy przedmiotowe przedłużenie spełniało wymogi do jego zastosowania w przypadku skarżących, ponieważ nie zbadał czy faktycznie po złożeniu wniosku o azyl przez skarżących istniało ryzyko ich ucieczki - naruszenie Artykułu 5 § 1 (prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego). 

Tydzień 39 - Dorado Baúlde przeciwko Hiszpanii

Sprawa dotycząca prawa do odwołania w sprawie karnej w Hiszpanii - uznana za niedopuszczalną - decyzja w sprawie Dorado  Baúlde przeciwko Hiszpanii. 

Sprawa dotyczy postępowania kasacyjnego przed Sądem Najwyższym w Hiszpanii. Skarżący zarzucał że sąd naruszył jego prawo do odwołania w sprawie karnej ponieważ nie było możliwości dokonania ponownej oceny dowodów. Oparł się na Artykule 2 Protokołu 7 Konwencji. Trybunał po raz kolejny powtórzył, że prawo do odwołania w sprawie karnej może dotyczyć ponownej kontroli sprawy co do faktów i prawa, ale nie ma też powodów żeby uznać, iż doszło do naruszenia jeżeli jego kontrola ograniczona była tylko co do prawa. Zatem stopień kontroli Sądu Najwyższego był zgodny z międzynarodowymi standardami. 

Tydzień 37 i 38 - Kaytan przeciwko Turcji

Brak możliwości ponownego rozpoznania zasadności kary dożywotniego pozbawienia wolności - sprawa Kaytan przeciwko Turcji - naruszenie Artykułu 3(nieludzkie traktowanie)  Konwencji. 

Skarżący, Hayati Kaytan, turecki obywatel, urodził się w 1968 roku i odbywa aktualnie karę dożywotniego pozbawienia wolności w związku ze skazaniem w 2005 roku za działalność terrorystyczną. Pan Kaytan został aresztowany w Syrii w związku z jego zaangażowaniem w Kurdyjską Partię Pracy, nielegalną organizację zbrojną i przekazany władzom tureckim w sierpniu 2003 roku. Został następnie przesłuchany przez żandarmów i prokuraturę i przyznał się do bycia członkiem Kurdyjskiej Partii Pracy oraz organizowania zamachów zbrojnych. Skarżący odwołał swoje wyjaśnienia przed sądem, zarzucając, że w czasie przesłuchania w prokuraturze był pod psychiczną presją. Ostatecznie został skazany za usiłowanie zniszczenia jedności tureckiego państwa oraz oderwania części kraju spod kontroli państwa i został skazany na karę dożywotniego pozbawienia wolności. Trybunał uznał, iż doszło do naruszenia Artykułu 3 Konwencji z uwagi na to, że tureckie prawo nie przewidywało mechanizmu ani możliwości ponownego rozpoznania zasadności stosowania kary dożywotniego pozbawienia wolności. 

Tydzień 37 i 38 - Zima przeciwko Polsce oraz Sobczyk przeciwko Polsce

Niezłożenie skargi o wznowienie postępowania po wyroku Trybunału Konstytucyjnego orzekającego niezgodność przepisu, na podstawie którego wydano orzeczenie, powoduje niedopuszczalność skargi indywidualnej z uwagi na niewykorzystanie krajowych środków odwoławczych - decyzje w sprawach Zima przeciwko Polsce oraz Sobczyk przeciwko Polsce. 

Skarżącym zostało przyznane prawo do wcześniejszej emerytury dla pracowników wychowujących dzieci wymagające stałej opieki (tzw. emerytura EWK). Zasady jej przyznawania regulowało Rozporządzenie Rady Ministrów z dn. 15 maja 1989 w sprawie uprawnień do wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi stałej opieki. Następnie ZUS, na podstawie art. 114 ust. 1a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wznowił postępowanie dotyczące przyznania skarżącej prawa do emerytury. W wyniku postępowania Zakład uznał, iż stan zdrowia syna nie uzasadniał przyznania jej prawa do wcześniejszej emerytury. ZUS wydał więc decyzję wstrzymującą wypłatę świadczenia i uchylające poprzednią decyzję o przyznaniu wcześniejszej emerytury. Decyzja została podtrzymana przez sądy krajowe. Wyrokiem z dnia 28 lutego 2012 roku Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 114 ust. 1a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych jest niezgodny z zasadą zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 oraz z art. 67 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał uznał, że fakt niezłożenia przez skarżące skarg o wznowienie postępowania administracyjnego w terminie 3 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku Trybunału Konstytucyjnego mimo dostępności tego środka przesądził o niedopuszczalności skargi z uwagi na niewykorzystanie krajowych środków odwoławczych.